Geriye bir imza Şiiri - Hakan Durhan

Baktım öylece o gözlere.
Bir zamanlar o gözlerin içinde ben parlardım.
Beni görünce değişirdi göz bebeklerin.
Şimdi soluk ve matlar.
Tıpkı cenazesi kaldırılmamış bir cesede bakar gibiler.

Çok yazık olmuş.
Böylesine güzel bir sevda ne hâllere gelmiş.
Her şey öylesine solup bitmiş.
Diktiğimiz güller dalında solmuş.

Hayat işte, neresinden bakarsan bak,
Alıp gitmiş bazı şeyleri derin karanlıklara.
Kuytularda bile kalmamış birkaç güzel hatıra.
Bir sel misali götürüvermiş güzel olan ne varsa.

Şimdi bir değişimin sancılı nöbetlerini beklemekteyim.
Boşu boşuna giren bir ayrılığın ardındaki
Yıkılışın enkazları içinden arıyorum gözlerini,
Bulamıyorum...

Gözlerin gibi her şey mat ve donuk.
Dünya karanlık, her yer toz duman.
Kalbimi yokluyorum; evet, hissediyorum, oradasın.
Ama ellerimle yüzünü arıyorum, yoksun.
Bir hayal misali görünen ama dokunulmayansın.

Onca geçen yıl, birlikte gülüşler, birlikte ağlayışlar
Şimdi yerini sadece gölgelere bırakmış.
Silinmiş dünler, bir daha asla olmayacak yarınlar.
Geriye bir imza kalmış, atılınca
Resmiyet kazanacak bir ayrılık.

Eşyalarını ayırıyorsun.
“Bunu da alacak mısın?” diye soruyorum.
Başını sallıyorsun.
Sonra ikimiz de işimize dönüyoruz,
Sanki başka bir eve taşınacakmışız gibi.

Az önce “Hayatım” diye seslenecektim,
Tam dilimin ucundaydı.
Sadece adını söyledim.
Dönüp baktın.
İsteyeceğim şeyi unuttum.

Seni dinlemediğim bir akşam geliyor aklıma.
Sen anlatırken televizyona bakmıştım.
Ne söylediğini hatırlamıyorum.
Kalkıp öbür odaya gitmiştin.
Peşinden gidebilirdim.

Mahkemede adımızı çağırdıklarında
Alıştığım gibi sana bakacağım.
Yan yana kalkacağız oturduğumuz yerden.
Ayrılmaya giderken bile
Adımlarımı seninkine uyduracağım.

Sonra eve döneceğim.
Kapıyı açarken “Ben geldim” diyeceğim belki.
Cevap gelmeyince
Ayakkabılarımı çıkarmadan
Bir süre öylece bekleyeceğim.