En Az Pay Şiiri - Hakan Durhan

**En Az Pay**

“Bir şey mi var anne?” diyerek sordu,
“Yok,” dedin, yeniden işine daldın.
Bir hecelik cevap seni çok yordu,
Çocukların için bu evde kaldın.

“Babanız yorgun,” der, sözü yutardın,
Sofrada sesini alçak tutardın.
Üzülen çocuğu sen avutardın,
Bir evin yükünü sırtına aldın.

Kumanda dururdu onun elinde,
Bir “Nasılsın?” yoktu onun dilinde.
Bir soğukluk vardı her bir hâlinde,
Kalabalık evde sen yalnız kaldın.

Bir çocuk yüzüne gülüp bakarken,
Sen onun saçına toka takarken,
Bir doğum gününde mumlar yakarken,
O küçük sevinçten sen de pay aldın.

“Önce bayram geçsin,” deyip uzattın,
Bir yılın ucuna bir yıl da kattın.
Kendi isteğini yarına attın,
“Karneler alınsın,” diyerek kaldın.

Karneler birikti, çekmece doldu,
Eski resimlerin renkleri soldu.
Her yeni kararın beklemek oldu;
“Biraz daha,” derken yıllarca kaldın.

Radyoda bir şarkı yeniden çaldı,
Eski bir nakarat dilinde kaldı.
İçerden bir “Anne!” vaktini aldı,
Yarım bir şarkıdan sen de pay aldın.

Seni sadece bir anne sandılar,
Bir “İyiyim,” dedin, ona kandılar.
Adını anmadan seni andılar,
Makbüle, ömründen en az pay aldın.