Bazen gitmek gerek dipsiz kuyulara düşmeden,
Ardını düşünüp durup kahrından can vermeden,
Bilmediğin sevdanın rüzgârında savrulmadan,
Gözlerinde kaybolmadan usulca geçmek gerek.
Sararsa sevda bacayı, tütse zifiri duman,
Boğulursun, yok olursun, kül olur bir gün bu can,
Fazla bağlanma, çok sevme, çekil, bekleme bir an,
Yara kangren olmadan kalbe yolu kesmek gerek.
Biliyorum, bu kapıyı çalsam bile açılmaz,
Dünyayı önüne sersem gönlün bana hiç kaymaz,
Ben içimde büyütürüm, sende bir iz bırakmaz,
Anladım, zorla olmaz; susmalı artık bu yürek.
Meydan değil bu, yenildim; bunu kendime dedim,
Bir adım daha atsam da kendimden eksilirdim,
Sonunu bildiğim için geri dönmeyi bildim,
Adını içime gömdüm, üstü kalsın bir çiçek.
Bu sır benimle beraber sessizce yaşlanacak,
Kimseye anlatmam bunu, bende öyle kalacak,
Gün gelecek bu dert benle toprağa karışacak,
En ağır yük, adını bile hiç anmadan sevmek.
Sen bilmeden geçer yıllar, içimde hep saklarım,
Bir daha kapını çalmam, uzaktan da bakarım,
Adını duysam içimden yalnız sana yanarım,
Sevdiğimi bilme diye ömrümce hep susarım.
Kayıt Tarihi : 3.10.2026 01:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, sevdiği kadının kalbinde kendisine hiçbir zaman yer olmayacağını bilen bir adamın, kendi kalbini sustura sustura geri çekilişini anlatır. İçinde büyüyen sevda hâlâ canlıdır; eksilen yalnızca umuttur. Adam, her adımda biraz daha bağlanacağını, her bekleyişte biraz daha kırılacağını bildiği için, sevdiği kadına yaklaşmak yerine kendinden vazgeçer gibi uzaklaşmayı seçer. Bu bir ayrılık değil, sessizce kabul edilmiş bir yenilgidir. Söylenemeyen sözler, tutulamayan eller, açılmayacağı bilinen bir kapının önünde geçen uzun bir bekleyiş vardır. Adam ne sitem eder ne de sevdiğini suçlar. Çünkü bilir ki insan bir kalbe zorla giremez. En ağır tarafı da budur: Sevmeye devam ederken gitmek zorunda kalmak. Bir daha dönüp bakmamak için kendini zorlamak, adını içinde saklamak ve o sevdayı kimse bilmeden ömür boyu taşımak... Bu şiir, kavuşamamanın değil; kavuşamayacağını bile bile sevmeye devam etmenin acısıdır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!