Bir ayna kırıldı, iki yüz kaldı ortada,
Ne şikâyet bilirdi cam, ne kırılan sebep sorardı.
Öyle sessizce çekildi aramızdan mevsim,
Kimse "dur" demedi, kimse "gel" demedi.
Senin adın bende bir gurbet şehri gibiydi,
Suskun bir geceye gömdüm ismini,
Rüzgâr sildi gitti aşkın resmini.
Ruhumdan kopardın canın nefesini,
Duyulmaz oldu artık kalbin sesini.
Yollar uzayıp gider, dönmezsin geri,
Bir kitaptık ikimiz, aynı ciltte yazılı,
Sayfalar sırayla açıldı, kapandı zaman.
Ne yırtıldı bir yaprak, ne silindi bir satır,
Sadece hikâye kendi sonunu buldu usulca.
Senin elin bir mürekkepti çocukluğumdan beri,
Yaşamak yük oluyor bazen insana.
Emeklerinin boşa gitmesi değil.
Kandırılmak, hemde sevgi ile ...
Seviliyorsun gibi yapılıp
Sonra bir kalemde boşluğua itilmek.
Sonrasında o acı kelimeler.
Yatağın senin tarafı hâlâ eskisi gibi duruyor,
Yorganı hiç o taraftan açmıyorum artık.
Yastığında hâlâ senin kokun var sanıyorum bazen.
Oysa biliyorum,
o koku çoktan gitti.
Rasathaneydik bir vakit ikimiz,
Aynı teleskopla bakardık göğe.
Yıldızları sayardık ikimiz de,
Şimdi ayrı göklere bakıyoruz.
Sen benim çekimimdeydin bir zaman,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!