Tasfiye Şiiri - Hakan Durhan

Bir şirket kurmuştuk adı olmayan,
Sermayesi güven, hissesi zaman.
Kâr defterine aşk yazılmıştı önce,
Sonra sayfalar sessizce boşaldı.

Noter önünde iki imza attık bir vakit,
Şimdi başka bir noter, başka bir kağıt.
Mühür aynı mühür, el aynı el değil,
Bir zamanlar birleştiren şey şimdi ayırıyor.

Ortak hesabı böldük tek tek,
Kimin faturası, kimin faizi belli değildi.
Yıllarca aynı çatı altında biriken,
Şimdi bir avukat masasında sıralandı.

Tapuyu böldük, halıyı böldük,
Hangi anı kimindi, o bölünmedi.
Bir kanepede otururduk akşamları,
Şimdi o kanepe kimin evinde bilmiyorum.

Bilanço tuttum kendi kendime bir gece,
Kazandığım neydi, kaybettiğim ne kadardı.
Rakamlar yalan söylemez derler hep,
Ama bu hesapta hiçbir rakam ağlamamı tutamadı.

İpotek kalkmıştı üstümüzden yıllar önce,
Şimdi başka bir yük çöktü omuzlara.
Ödenmemiş bir borç gibi dolaşıyor içimde,
Ne kapanıyor hesap, ne bir daha açılıyor.

Şahitler imzaladı belgeyi soğukkanlılıkla,
Kimse ağlamadı orda, ağlamak yasak sanki.
Yirmi yıllık bir ortaklık kapandı böyle,
Bir daktilo sesi kadar sessizce, resmi bir dille.

Şimdi iki ayrı bilanço tutuyoruz hayatta,
Onun kârı başka, benim zararım başka.
Bazı ortaklıklar aşkla kurulur, hukukla biter,
Ve en çok da bu ironi yakıyor insanı.