Güven Tekin Şiirleri - Şair Güven Tekin

​Doktor bey, dedim, ne zamandır iyi değilim.
Gözlerimin feri neden sönük?
Dedi ki; dertlerin hep ard arda gelmiş,
Ruhun hep o eski günlere dönük.

ŞİFA OL BANA

Hayatımı geri verin bana, olmaz mı?
Ne gençlik gördüm ne de gün yüzü.
Hep çile ve hastalık bırakmadı yakamı.
Defalarca yıkıldım ben.

​Bir gün hastalandım, herkes uyudu,
Bir tek annem kaldı, başımda durdu.
Şimdi ne olduysa, başım önümde,
Duygularım öksüz, yetim mi kaldı?

​Karanlık bir dehlizde yolumu ararken,
Kimse duymazken içimdeki sessiz çığlığı,
Bir anne şefkatiyle uzandı ellerin;
Dindirdin ruhumdaki o dinmez sızıyı.

Şiir dinle, ruha ilaç olur.
Şiir oku, ruhu rahatlatır.
Şiir gibi sev, sonu sonsuz olan.
Şiir gibi ol, ama hece değil serbest yaz.

​Hiçbir şeyden anlamam dersem yeridir,
Kalemden başka bir silahım mı var benim?
Bembeyaz sayfalara, sanki nakış işler gibi,
İlmek ilmek dokurum şiirleri...

Hayat bir şiirden ibaret, yazmasını bilirsen.
Kafiye, düzene ne gerek, duyguları dökersen.
Aşkı, sevgiyi yaşarsın.
Şiirler döner şarkılara, oda dokunur  kanayan yüreklere.

Sigaraya nasıl tiryaki isem
Şiirlere de öyle tiryakiyim.
Yazmadan duramıyorum nedense,
"Yazmayacağım" dediğim gün bile

​Dışımdan gülüyorum, içim dökülüyor,
Herkes sanıyor ki her şey yolunda.
Eskiye eskiye ömür bitiyor,
Ayakta duruyorum günün sonunda.

​Görenler bakıp da harika sansın,

​
​Burası benim köyüm;
Ormanın dibinde, doğanın zirvesinde.
Aynı İsveç, Norveç, Kanada gibi...
Ama orada yaşamak bana çok zor.