Güven Küçük Şiirleri - Şair Güven Küçük

Öğrenmenin yaşı yok demişlerdi
Öyleymiş
Öğrenmenin yaşı gerçekten yokmuş
Ve herşey okulda ogretilmiyormus

Yaşarken ogreniliyormus bazı şeyler

Bugün seni sevmekten vazgeçiyor yüreğim
Ve hayalini görmüyor artık gözlerim
Bugün aynı tadı vermiyor sigaram
Ve zehirlendiğini hissediyor bedenim
Sildim son kalan iki damla gözyaşımı
Unuttum sesini, unuttum yüzünü

Hak etmiş miydin sevgili sana olan sevgimi
Ben sormuyorum, dostlarım soruyor nedenini
Merak ediyorlar işte
Böyle güzel sevilmenin sebebini
Bir insan neden sever ya da nasıl sevilir
Bir ölçüsü mü var acaba sevginin

Siz hiç gece yarıları kalkıp, soğuk duvarlara şiirler yazdınız mı?
Ünlemi çakıp köşe başlarına, nokta ile virgülü astınız mı?
Beyaz önlüklerin arasından sızan o sönük ışığa sığındınız mı?
Burada zaman, paslı bir iğne ucu gibi batıyor tenime her an.

İnsan en çok söylemek istediklerini içinde çürütürken yorulurmuş,
Kelimeler boğazda birer kor ateş gibi düğümlenip kalırmış.
Haksızlık karşısında değil, haklıyken dahi sözü bitermiş bazen,
Dilin sustuğu o dar vakitte, kalbin gizli hükmü yazılırmış.
Anlatmaktan vazgeçince ruh, kendi kuyusunun derinliğine gömülürmüş;

​Bana delirdi diyorlar sevgili, seni sevdiğim için,
Bilmiyorlar ki kalbimde açan o uçurumu seninle kapattım.
Raporlara yazılmış soğuk harfler, teşhisler beyhude bir oyun,
Oysa ben senin bir bakışın için tüm dünyayı karşıma aldım.
Karanlık odalarda yankılanan sesin, tek tesellimdir artık,

Uzak ülkelerde bir sevdiğim var, adı dudağımda bir sır gibi yanar,
Aramızda denizler, yollar, mevsimler ve konuşmayan zamanlar…
Bir bakışın kalbimde yankı, bir gülüşün gönlümde bahar olur
Adını ansam, içimde eski bir şarkı yeniden başlar.
Geceleri ay doğar, ışığı sana değsin isterim,

​Sil gönlünün aynasını, dünyadan çevir yüzünü,
Kır nefsinin zincirini, dertten kurtar özünü.
Giy sükûtun hırkasını, bürün sessiz bir feryada,
Aranan da O, bulunan da; kalmasın artık canın darda.
"Eğer kullarım beni senden sorarlarsa, şüphesiz ben onlara çok yakınım" diye,

Hayat, Yaradan’dan emanet, her nefeste saklı bir sırdır,
Kadrini bilerek yaşamak, ruhun çıkacağı en uzun yoldur.
Her saniyesi bir imtihan, her anı paha biçilmez bir nurdur,
Kutsal bildiğim ne varsa, kalbimde vatan olan bir huzurdur.
Sen benim dünyamdın, toprağımdın, aldığım her nefestin,
Zamanı seninle durdurdum, sen ömrüme ömür eklerdin.

​Gece inerken şehre, sustu bütün şarkılar,
Kırıldı umudumun kanadı, sakat kaldı.
Sana giden yolların önünde hep buzdan duvarlar,
Dünkü sevdanın sabahları karardı, zindan kaldı.
Kül oldu içimde yıllarca büyüyen yangınlar,