Güven Küçük Şiirleri - Şair Güven Küçük

Güneş elini eteğini çekince şehrin yorgun ve kirli sokaklarından,
Sessizlik bir örtü gibi yayılır, arınır ruhlar günün ağır günahlarından.
Herkes kendi karanlığına çekilir, kapılar ardında gizli bir dünya başlar,
Gözpınarlarında biriken o sessiz yaşlar, yastıklara hüzünlü hikâyeler fısıldar.
İşte o an perdeler kalkar aradan, ne makam kalır geriye ne de sahte ünvanlar;
Gecenin bağrında yankılanır, sadece kalpten kopup gelen o saf dualar.

Hiç istemedik aslında doğmayı
Ya da büyümeyi
Ya da sevmeyi
Belki bir tesadüftü defterimize yazılan
Belki sadece tercihlerden ibaretti kader
Ama hiç istemedik aslında doğmayı

Sen de mi gidiyorsun şimdi
Yüreğim avucunda
Tüm hayallerimizi yerle bir ederek
Son nefesimi verecektim hani başucunda
Gözlerine bakarak
Sen de mi gidiyorsun şimdi

​Beyaz önlüklüler doluştu yine zihnimin dar odasına,
Şakaklarıma dayanan o soğuk metal, sanki bir infaz.
Seni benden söküp almak için her gün kurulan bu pusu,
Damarlarımda dolaşan o ağır, o uyuşturan ilaç uykusu…
Göz kapaklarım ağırlaşırken bile tırnaklarımla duvara,
Adının son harfini kazıyorum, merhem ile kapanmıyor zihnimdeki yara.

​
​Zamanın tozlu raflarında saklıdır o eski hüzünler,
Hangi yöne dönsem, karşımda hep o yaralı dünler.
Rüzgâr saçlarını savurur gibi eserken bu ıssız boşlukta,
Yalnızlık, sahipsiz bir kuş misali çırpınır bu yoklukta.
Sen dindi sanma; gidişin ruhumu her gece inceden ezer;

​Sabahın ayazı vurdu önce, saat tam yedi kırk yediydi,
Güneş doğarken verilen sözler, meğer karanlığın feryadıydı.
Yedi kırk dokuzda durdu zaman, o iki dakika, bir ömrün celladıydı,
Bir selamla gelen bahar, bir nefeste biten kışın en ağır inadıydı.
Şimdi yılların ötesinden gelmiş, "İyi misin?" diye soruyorsun,
Söyle; her sabah aynı saatte can alanın sözüne, nasıl güveneyim?

Merhaba ile başlayan cümlelerin
Elveda ile bittiği o sarmaldayım şimdi.
Sigara dumanı gözlerimi yakarken, gözyaşlarıma bahane arıyorum.
Selam vermeye bile cesaret edemediğim cümlelerle yazıyorum.

​Dünya bir han ise eğer, direği kadındır, baş tacıdır ana,
Onun nefesiyle can bulur her zerre, hayat ondan akar cana.
Ne erkek ne de kız, kimse var olmazdı o kutsal rahim olmasa,
Güneş bile yüzünü dönerdi yere, kadın bu yeryüzünde solmasa.
Türk’ün töresinde hakanın yanında, İslam’ın özünde cennet yolunda,

Kaderim misin yoksa tesadüf mü, bilemedim.
Seni tanımasaydım eğer,
Ben yine yaşamaya devam edecektim belki de.
Belki ara ara gülecektim herkes gibi.
“Umut”tan bahsedenleri başımla onaylayacaktım.
Alaycı bir ifade olacaktı dudaklarımın bir kenarında,

Bir paket sigaranın dumanına hayallerimi gömdüm
Umutlarımı, sabah rüzgârlarının önüne savurdum
Kuytu köşelerde ağlayarak ıslanan yüreğimi
Güneşe asarak kuruttum
O yüzden rengi soluktur gülüşlerimin
Karanlığa hapsettim düşlerimi