Güven Küçük Şiirleri - Şair Güven Küçük

Sabahın dördü olmuş yine sol yanım
Kül tablam yine dolmuş ağzına kadar
Çayım soğumuş masa üstünde
Ve boynu bükük kalmış şiirlerimim
Gözlerim kan toplamış yine
Ve canı çekilmiş ellerimin

​Köşedeki tozlu örümcek, kurduğun o ince ağda hangi yalanı gizliyorsun söyle,
Sekiz bacağınla kaç hatırayı düğümledin, kaç bakışı hapsettin bu boşluğa?
Üzerimdeki beyaz gömleğin kolları ruhumu boğarken, sana sığınıyorum bu gece,
Anlat bana; dışarıda mevsim hala o yârin gözlerindeki gibi dilsiz bir bahar mı?
Sen de benim gibi mahkûmsun bu kaskatı tavana, tek farkın ağ örebilmek hayata,

​Bugün "göz" muayenesi vardı, ışık tutup derinlere baktılar,
"Görüyor musun bu renkleri, seçiyor musun bu dünyayı?" dediler.
Odaklanamadım doktor, bakışlarım hep o puslu sabaha takılıyor,
Benim dünyam o iki dakikalık kıyametin külleriyle çoktan kapandı.
Boşuna ışık tutmayın feri sönmüş bu siyah boşluklara,
Gözlerim onda kalmış doktor; ben bu karanlıktan nasıl çıkayım?

​Bir Temmuz sıcağında, otuz kurşunla yazıldı en başta o şanlı destan,
Ömer’di adı; Niğde’nin bağrından koptu, bir nur gibi doğdu o zifiri karanlıktan.
Komutanın emri namustur dedi, bir an bile tereddüt etmedi yürüdüğü yoldan,
Alnından öptü şehadeti, vazgeçti o gece hem nazlı canından hem de yardan.
O ilk kurşun ki, bir milletin kaderini çevirdi en baştan, o uykulu zamandan,
Şimdi her bir taşta, her bir toprakta Ömer’in izi var, o mübarek kandan.

Adını andım yine gecenin bir yarısı
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.
Heba oldu yine ömrümün yarısı,
Herkes duydu da sesimi, sen duymadın.

Ben rüzgarda , boşlukta savrulan yapraktım avuçlarına düştüm
Çöle dönmüş topraktım sevginle yeşillendim
Gözlerinin feri sönmüş âmâydım , hayalinle gördüm
Sokakları kaybolmuş viran bir şehirdim
Sen geldin beni buldun
Kal hep yanımda sakin gitme

Sana bu mektubu, rüzgârın çam dallarıyla dertleştiği yerden yazıyorum,
Gözlerinin rengini, sabahın henüz griye çalan o buğulu sisinde arıyorum.
Sen benim ruhumun en bereketli toprağı, en kadim coğrafyasısın her an,
Bakışınla yeşerir içimdeki kurumuş dallar, kurtulurum bu ağır ve derin kıştan.
Saçlarının kokusu, yağmur sonrası toprak rayihasıyla karışır da gelir içime,
Sen doğasın sevdiğim, sen mucizesin; sığmazsın ne bir söze ne de bir biçime.

Bir intihar sığar gecenin karanlığında,
Elveda ile başlayan cümlenin her hecesine.
Yarım kalmış bir düşün sızısı düşerken odağa,
Sessizce gömülür insan kendi dertli gölgesine.
Umutlar asılırken zifiri karanlık bir sokağa,
Yalnızlık merhem olmaz ruhun derin yâresine.

​Sevdiğim ikinci adamsın sen,
Birincisini tanımaya mecburdum;
Gölgesinde büyümeye, ona sığınmaya...
Ve inan hayatımda hiçbir mecburiyeti

Siz karanlığı bilir misiniz?
Sever misiniz zifiri karanlık geceleri?
Öyle bir asaleti vardır ki fark edemediğiniz
Karanlıkta akar tüm şiirlerin heceleri
Karanlık saklar insanların sahte bakışlarını
Ve örter tüm çirkinlikleri