Güven Küçük Şiirleri - Şair Güven Küçük

​Bu kaskatı duvarlarda sanma ki bende akıl vardır,
Hayâlin gönlüme düşse, cihân bana dar gelir; dardır.


​Tabîbler zehr-i dermânla dilerler rûhu öldürmek,

Güneş elini eteğini çekince şehrin yorgun ve kirli sokaklarından,
Sessizlik bir örtü gibi yayılır, arınır ruhlar günün ağır günahlarından.
Herkes kendi karanlığına çekilir, kapılar ardında gizli bir dünya başlar,
Gözpınarlarında biriken o sessiz yaşlar, yastıklara hüzünlü hikâyeler fısıldar.
İşte o an perdeler kalkar aradan, ne makam kalır geriye ne de sahte ünvanlar;
Gecenin bağrında yankılanır, sadece kalpten kopup gelen o saf dualar.

Hiç istemedik aslında doğmayı
Ya da büyümeyi
Ya da sevmeyi
Belki bir tesadüftü defterimize yazılan
Belki sadece tercihlerden ibaretti kader
Ama hiç istemedik aslında doğmayı

Sen de mi gidiyorsun şimdi
Yüreğim avucunda
Tüm hayallerimizi yerle bir ederek
Son nefesimi verecektim hani başucunda
Gözlerine bakarak
Sen de mi gidiyorsun şimdi

İçimde bir yer var, hiç açılmamış bir paket gibi,
Öylece duruyor masanın kenarında.
Herkes üstünden bir şeyler alıp geçti de,
Kimse sormadı: "Bunun içinde ne var?" diye.
Konuşunca sesim duvara çarpıp geri dönüyor,

​Beyaz önlüklüler doluştu yine zihnimin dar odasına,
Şakaklarıma dayanan o soğuk metal, sanki bir infaz.
Seni benden söküp almak için her gün kurulan bu pusu,
Damarlarımda dolaşan o ağır, o uyuşturan ilaç uykusu…
Göz kapaklarım ağırlaşırken bile tırnaklarımla duvara,
Adının son harfini kazıyorum, merhem ile kapanmıyor zihnimdeki yara.

Söyle, gerçekten hiç sevdin mi beni?
Yoksa bir ağacın gölgesini ev sanıp
Güneş çekilince açıkta kalan
O çocuk saflığıma mı güldün içten içe?
Hiç mi sızlamadı için ben sana bakarken?

​
​Zamanın tozlu raflarında saklıdır o eski hüzünler,
Hangi yöne dönsem, karşımda hep o yaralı dünler.
Rüzgâr saçlarını savurur gibi eserken bu ıssız boşlukta,
Yalnızlık, sahipsiz bir kuş misali çırpınır bu yoklukta.
Sen dindi sanma; gidişin ruhumu her gece inceden ezer;

​Sabahın ayazı vurdu önce, saat tam yedi kırk yediydi,
Güneş doğarken verilen sözler, meğer karanlığın feryadıydı.
Yedi kırk dokuzda durdu zaman, o iki dakika, bir ömrün celladıydı,
Bir selamla gelen bahar, bir nefeste biten kışın en ağır inadıydı.
Şimdi yılların ötesinden gelmiş, "İyi misin?" diye soruyorsun,
Söyle; her sabah aynı saatte can alanın sözüne, nasıl güveneyim?

Merhaba ile başlayan cümlelerin
Elveda ile bittiği o sarmaldayım şimdi.
Sigara dumanı gözlerimi yakarken, gözyaşlarıma bahane arıyorum.
Selam vermeye bile cesaret edemediğim cümlelerle yazıyorum.