Güven Küçük Şiirleri - Şair Güven Küçük

​Burası çok beyaz sevgili, gözlerimi alıyor bu ruhsuz duvarlar
Bazen parmaklıklar ardındayım, bazen uçsuz bucaksız bir bahçede
Seni bekliyorum, hani o her şeyi yakıp gittiğin o köşe başında
Hemşireler geçiyor yanımdan, adımı fısıldıyorlar soğuk nefeslerle
Ben onlara senin adını söylüyorum, bilmedikleri bir duayı okur gibi

Bir hayalim var sevgili,
​Hayal bu ya işte,
Hayalinde benimle konuşmadığın günler var, hayalimde...
Gözlerinin içine bakarak söylüyormuşum seni sevdiğimi.
​Her akşam kapıda sana sarılırken anlıyormuşsun,
Seni ne kadar özlediğimi.

​🕊️ Bir Narin Geçti Bu Dünyadan
​
Bir Narin geçti bu dünyadan, sekiz baharlı bir yaz günü,
Gözlerinde gökyüzü, teninde henüz dokunulmamış hayat gülü.
Nasıl kıydınız o küçücük nefese, hangi karanlık el,
Daha oyunu bitmemişken, susturdu o incecik sesi, yazıklar olsun, elbet sorulur bu bedel.

Özlem kokan şiirlere aşinadır yüreğim
Damla damla akar gözlerimden kelimeler
Boş sayfalara düşer mısra mısra cümleler
Yakar sol yanımı beyitler kasideler
Seni aramaya başlarım dinlediğim şarkılarda
Gözlerini yazarım kafiyelere

​Çocukken sorarlardı hep; büyüyünce ne olacaksın diye,
Çocukluk ya işte bilemedim, "Mutlu olmak" diyemedim.
Mavi bir bisikletti hayalim, onunla göklere varırım sanırdım,
Dizimdeki yarayı en büyük sızı, dünyayı oyun parkı sanırdım.
Pamuk şeker tadında hayaller kurar, masallara inanırdım,

​Uzaklara bir yerlere yazıyorum bu mektubu, saatlerin sustuğu yerden,
Burada duvarlar konuşur bazen, gölgeler kovalar beni her köşeden.
Diyorlar ki iyileşirmiş insan, zamanla silinirmiş akıldan her bir leke,
Ama benim zihnimde bir saat var, yedi kırk dokuzda takılan o meşum an.

​"Önce kendinizi sevin, düşmeyin akıl hastanesine" diyor dostlarım,
Bencilliğin adına huzur deyip, kalbi bir cam arkasına saklıyorlar.
Bilmiyorlar ki kendini sevmek, ruhu bir kafese hapsetmektir aslında,
Ben ise senin uçurumunda kanat çırpmayı, sığ limanlara tercih ettim.

Selamun Aleyküm diyerek başlayalım söze,
Çöp batıyor bir yerden sonra, sakınan göze.
Bulaşma Üstad dediler, her yer dolmuş çakal it,
Ben sustum onlar durmadı, bak Allah şahit.
Dün gece bozdum tövbemi, aldım kağıdı diviti,
Haddini bilmeyeni pişman etmezsem, namert sayın bu yiğidi.

Bu kaçıncı gelişim bilmiyorum
Artık günleri saymıyorum doktorum
Sen bana bakıyorsun da hep
Ben seni görmüyorum doktorum
Her ağrım akşam olunca başlıyor
Sanki böyle sol yanıma bıçaklar batıyor

Yıldızlar kadar aydınlatamadın karanlık gecelerimi; dualarımda değilsin artık.
Umutsuzluğun buzdan elleri sardı her yanımı, bir enkaz gibiyim şimdi.
Ne bir ışık sızar içeriye, ne de bir ses gelir uzaktan;
Sadece kahır var omzumda, bitmeyen bir yorgunluk, uzayan bir kış.