Gülüşünden Öpmek Şiiri - Ali Fırat Dicle

GÜLÜŞÜNDEN ÖPMEK

Son bir kez sesini görmek istedim.
Evet, sesini görmek…
Bazı sesler duyulup geçmez
İnsanın en kuytu yerine dokunur,
Orada bir ömür susmaz.

Son bir kez gülüşünden öpmek istedim,
Dünyanın kederini unuttuğum
O eski baharından.

Ne giden dönerdi geriye
Ne de zaman onarırdı kırıldığı yerden insanı.
Ama olsun…
İnsan bazen iyileşmek için değil,
Bir kez daha kanamak için özler.

Sana söyleyemediğim ne çok şey birikti,
Her gece içime kıvrılıp uyuyan.
Adını anmadım belki,
Ama sustuğum her yerde sen vardın
Bir şarkının yarım kalan yerinde,
Bir akşamın erken kararan yüzünde,
En çokta kimsenin bilmediği
O iç çekişimde…

Adımı unutmuş olsan bile,
Bir zamanlar nasıl söylediğini
Hatırlaman yeterdi.
Hani insan bir vedayı
Bütün ömrüne sığdıramaz ya…
Ne kal demeye gücüm vardı
Ne de git diyebilecek kadar yabancıydın bana.

Sadece biraz daha bakmak istedim,
Gözlerinde bir zamanlar
Benim de yaşadığım o dünyaya.
Şimdi sesin, içimde susmayan bir yankı
Gülüşün, dokunamadığım bir uzaklık.
Ben hâlâ o son anın kıyısındayım.

Ah bir bilsen,
İnsan bazen sarılmayı değil,
Söyleyemediği son sözü özlüyor.
İçinde hâlâ bahar dururken
Bir vedanın kışında kalıyor.
Son bir kez sesini görmek istedim.
Son bir kez
Gülüşünden öpmek…

Belki de bütün mesele buydu.
Yalnızca,
Bir zamanlar sevdiğim o insana
Son kez bakıp
İçimde sana ayrılan yeri
Sessizce uğurlamak istedim.

Olmadı.
Sen gittin.
Ardından kapandı bütün yollar,
Hiç kapanmadı içimde bir kapı.
Şimdi anlıyorum…
Giderken benden
Götürmedin yalnızca bir parça.
Bende kalan ne varsa
Sana aitmiş meğer.