Kaplumbağa Terbiyecisi Şiiri - Zeynebp Özge

Belki evimiz taştı, topraktı. Bahçesi çamur deryası. Ancak büyüdüğüm o aile ortamının hoşgörüsü ummanlar kadardı. Ruhum hiç aç kalmadı: Sevgiye... İyiliğe... Merhamete... " Ceza" ise o güne denk hiç karşılaşmadığım bir mefhumdu. O gün o kuyudan zembilimle (sepet) tam on yedi can taşıdım. Günlerce aç ve susuz kalmışlar birbirlerini kemirmeye başlamışlardı. O canları, özgürlüklerinin yeniden kısıtlanması endişesiyle yiyecek ve su bulabilecekleri bir yere taşırken bir yetişkinin kendi doğrularının herkes ve her şey için doğru olup olmadığını sorguladım çocuk aklımla... Ve o muhakemenin sonucunda zembilim hiç bu kadar dolu olmamıştı. Ve o günden sonra cezalandırma dürtüsü yüksek olan hiç kimseye güvenmedim. Bugüne denk de hesabım hiç şaşmadı. Cezalandırma dürtüsü yüksek insanlar istedikleri bir şeye ulaşamadıklarında ya da etrafındakileri kontrol etmek amacıyla cezaya başvurular. Bazen çok istediğiniz bir şeyden sizi mahrum bırakarak bazen de hiç istemediğiniz bir duruma sizi maruz bırakarak ama illaki cezalandırırlar. Cezalandırmayan, sadece Allah'tır. Kendi iradenizle yaptığınız ya da yapmanız gerektiği hâlde yapmadığınız eylemlerin bedelini ödersiniz sadece. Ve ilahi adalete her zaman güvenirim. Hâkikatin terazisi doğru zaman geldiğinde ödülü de cezayı da verir hak edene... Ancak insan ruhu sevgiye, iyiliğe, merhamete geç kaldı mı işte bu yoksunluğun telafisi zordur. Gözü açları bu dünyadaki hiç bir şey doyuramaz zannımca... İyiliğim ve merhametim evrenseldir, yoldaşlığım darda kalana... Bu yüzden "severim yaratılanı, yaradandan ötürü" (Yazının başlığı Osman Hamdi Bey'in "Kaplumbağa Terbiyecisi" adlı eseriyle aynı adı taşımaktadır.)