Üzülme, yarın sende sevmeyi öğrenirsin
Yıllar geçtikçe, sevgi ve nefret karışıyor.
İnsan bazen sevilmediğini bile, unutuyor
Dünyanın koynunda uykuda kalanlar
Acısına derman katanlar
Ayar verecek terazi değilim
Her şey ayan beyan ortada
Kimin ne istediğini
Ne istemediğini
Bilsin şu insan oğlu.
Bir ayrılık türküsüydü zaten, çalıp duruverirdi yanı başımızda.
Sesimiz duyulurdu bütün kavgalarda
Bütün türküler bizim için çalınırdı radyolarda,
Gece olunca sesimiz dinerdi
Kimseler bilemezdi hangi suçun sanıklarıyız diye..
Bağışla beni sevgilim
Cüssemi iri gösteren
Omuzlarımdı aslında
Naif oluşumu ilk senden,
Senden duymuştum
Uzakların sarıp koklayamadığı
Düşündükçe gülümseten, sımsıcak
Sevdalı yüreklerin delisi olmuştum.
Gecelerin uykusuz bıraktığı
O kadar çok savrulup, avutulan
Bilemedim Ki
Ne çok ta, eski yalnızlıklarıma benziyordun
Yıllar geçse de aradan, hiç doyamadığım
Şimdi.
Külünü ne tarafa döksem ki, şu yalnızlığımın.
Ne yapıp, ne edip,
Sen üzülme !
Dürüstlüğün mayasında da vardır, ayrılık
Ölümlü bir kalabalığım olmadıkça
Seni unutturmayacağım bu gönlüme..
Yarın farklı bir gün olmayacak
Güneş yine doğudan doğacak,
Batıdan batacak.
Anamız aynı ana,
Babamızda aynı baba olacak.
Şu yaşadığımız kısacık ömürde
Çok hayeller kurmuştuk biz seninle
Tamamına ermiş neyimiz, kaldı ki
Her rüzgar estiğinde savururdu bizi..
Aslında, kimsenin bilmediği
Söyleyemediğim ne çok sözler kalmıştı dilimin ucunda,
Susmanın ne iyi geldiğinide ögrenmiş oldum
Fakat duymak istediklerimi hiç duyamadan
Gün yüzü güneş görmemiş
O kadar çağ dışı sözler duydum ki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!