Kem sözlerden uzak ve kendi yalnızlığıyla, sonuna kadar yaşamak isteyen ve ihtiyaç duyan bir tek yürek.
Şiir :
İnsanın duygu selidir. ruhunu okşar ve incitmez.
Heybesine ne dolduysa onu yazar, yazdıkça yazası gelir.
Gittiğin o geceyi hiç unutmuyorum.
Sanki karlı dağlar üzerime çökmüştü
Güneş doğdu ortalık aydınlamış
Kar olsam erirdim, denizlere kadar akardım.
Bir sabır ateşi alevledim başımın üstüne, neyim varsa kül edip çıktım.
Farzet ki,
Bir yeldim, yüreğine dokundum geçtim, sen sadece hissettin.
Ya, bir ölümlü cinayete kurban gittim
Sonra da yok oldum..
.
sen’den önce,
bazen dertlenir.
bazı zaman ağlardım
öyle hesapsız güldüğümde, pek olmazdı.
bir parça kirli hasır yeterdi.
başımı yere koyunca.öylece uyur kalırdım.
Cahildim koptum dünyadan
Düşe kalka benzim solmuş
Dostum başım, can yoldaşım
Buldum desem, bulamadım.
Kader bize hiç gülmemiş
Derdini derdine emanet edilmeyecek
Nice padişahlar gördüm,
Hem tahtını kaybetti, hem de postunu.
Dürüstlüğü yüzünde vücut bulmuş,
Sırdaş yürekli insanların var oluşu
Ömür kısa yarınlar çok uzak,
Sen yine de sevmekten vazgeçmemelisin.
Bakarsın bir gün çok hanım bir insana rastlayabilirsin.
İnsana huzur, yaşama sevinci de, verebilir.
Aman haa, el kızı nazlı durur,
Aşk meşke dem vurmak ister,
Belki, dem tutar boyun bükersin.
Hani bir hüzün çekersin, sonra yüreğini kanatlandıran olur.
Sızlatan bir de mevsimi olmuştur.
.Gönlümün dağlarına çökerse duman
Çağlayan derelerim kurur, akmaz suyum
Gözlerim kör, terazim tartmaz bir gram altın
Gönlüme sitemim, dağa sözüm yok.
Boyasız duvarlarım var, yıkık virane
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!