Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Sen
beni değil
Sendeki beni
sevmişsin
Kendin bile
tanıyamamışken

kayboluşlara sakladığın vicdanını;
duyup, duymazdan gelmeye alıştırma!
anladığımıza başka anlam yüklemeye...
görünen hikayesini başka dille ezberlemeye de...
ezber bozulduğunda, sen de bizden olacaksın çünkü!

Mavi kırmızıya geldi
Kalbe değen sözlerle
Siyaha döndü sesler

Vurulan olmadı
Yenen

acılarının yası yakıyor yürekleri
bir varmış bir yokmuşda tekrarlanan gösteri
özleme düşürdüğün bırakmıyorsa beni
silinmeyen izlerin bugünün gölgesinde
ve hala yaşıyorsa göremediklerinde
sevme tesellisidir çaresizlikten seni

Çatılan kaşlarından bakışı nâz sanırdım
Umut ile beklerken yılları az sanırdım Uzaklarda kalışın sabrı eyledi ahir
Ayan olan aşkımın adını râz sanırdım

Vuslatın günlerinde kışlara yaz cemalin
Vakitsiz gidişine aha niyazdı zahir

s/an ki,
seni düşündüğümde
kaybedeceğim korkusuyla
ben de seninle y/anıyorum.
b/aşka söz y/ok
özleme düştüğümde.

Bir ses çağırdı beni Şanlıurfa şehrine
Dedim hiç gitmedim ki nasıl bilem yolunu
Dedi tanımak için alış sabrın fikrine
Bilmezdim huzurunda şeytanın korktuğunu

Boyama yüz gözünü
Topuklu ayakkabılarını çıkart!
Ki şarkı söyleyerek yürüyebilsin ayakların
Kahkahaların çınlasın dostluklarda

Baharın son demleri takvim yaprakları gibi ömrümüzden düşerken,
__________içimde bir sen yeşeriyor.
Sanki hiç solmayacak bir çiçek,
adını bildiğim tüm sevdalardan daha ölümsüz.

Bu şehirde hep seni arıyorum,

sana diyorum ey kadın! 
cana duvar ol da,can dayansın!
sen ki ışık
sen ki ses
sen ki baştan aşağı hayatsın
sen dayanmazsan bu evren