Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

gittiğimi dönmediğimde anlayacaksın
geç kalmışlığın yüzümün çizgilerinde donacak
zaman ilacın...belki de zehrin olacak
yırtıp attığın seslerimi arayacaksın ıssız köşelerinde
devirdiğin kadehleri pişmanlığın sayacak
sevdiğimi sevmediğimde göreceksin birgün

Kâinatı
İnsanı
Parmak izlerini
Renkleri
Sesleri

senin tanımadığın bir ben var bende
göremediğin kadar gözünün önünde
duyamadığın kadar kulaklarındayım
göremezsin..duyamazsın…
çünkü sen, ben olamadın

İnfazsız hükümle kırdın kalemi
Bir daha cümleme söz olamazsın
Yaktın küllerimden bir kez elemi
Gözümden döktüğüm yaş olamazsın

Kömür gözlüler yol alır gecenin mecbur alışkanlığında

Aşıkları mest eder görünmezliğin köşeleri
Kirlendikçe kömür tozunda alın teri nefeslenir
Yeşil tepelerden bakar geçmişin özlemleri
Duman salan evleri hayat yarışında koşar.

neydi o!
şeytanıyla melek yüzlü dolaşan
öldürmek isterken ölümünü çağıran
kıskançlık mıydı lokmasına doymayan
iyilikle kandıran cellat mıydı yoksa
nefret miydi gururunda boğulan

Eski halinle bakıyorum yeni hallerine ki, kayboluşuna alışsın gözlerim
Geçerken uğradım der gibi kandırılan güzelliklerin de, kırılıp döküldü rıza kapısı çalınmadan
Ne hatır bildi ne gönül eski selamların
Bakmaya doyamadığın aynalarda paramparçasın, üstü başı toz duman...
İzlerin silindikçe sahte dostlara döndü yüzün
Işıklara saklanıyor karanlığın...

Gösterecek şeyiniz var mı diye
koltuklarınız kabarık

Dış kapının mandalı
kolaya mı sökülür

bal damlası olmak istiyor kalemim
ruhum baharı solumak istiyor aşk nefesiyle
tükenişlere giden yolları kapatmak istiyor umudum
yarınım, 'önce bugün yaşansın' diyor.
ne güzel şeyleri görecek gözün kalemi
ne baharı soluyacak aşkın nefesi

Bıçakla değil..
Kurşunla değil!
Aleni hiç değil !
Yenildik…
Dayatılan söylemlere
Piç doğan yozlaşmış virüslere