Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

İnfazsız hükümle kırdın kalemi
Bir daha cümleme söz olamazsın
Yaktın küllerimden bir kez elemi
Gözümden döktüğüm yaş olamazsın

Kömür gözlüler yol alır gecenin mecbur alışkanlığında

Aşıkları mest eder görünmezliğin köşeleri
Kirlendikçe kömür tozunda alın teri nefeslenir
Yeşil tepelerden bakar geçmişin özlemleri
Duman salan evleri hayat yarışında koşar.

neydi o!
şeytanıyla melek yüzlü dolaşan
öldürmek isterken ölümünü çağıran
kıskançlık mıydı lokmasına doymayan
iyilikle kandıran cellat mıydı yoksa
nefret miydi gururunda boğulan

Eski halinle bakıyorum yeni hallerine ki, kayboluşuna alışsın gözlerim
Geçerken uğradım der gibi kandırılan güzelliklerin de, kırılıp döküldü rıza kapısı çalınmadan
Ne hatır bildi ne gönül eski selamların
Bakmaya doyamadığın aynalarda paramparçasın, üstü başı toz duman...
İzlerin silindikçe sahte dostlara döndü yüzün
Işıklara saklanıyor karanlığın...

Gösterecek şeyiniz var mı diye
koltuklarınız kabarık

Dış kapının mandalı
kolaya mı sökülür

bal damlası olmak istiyor kalemim
ruhum baharı solumak istiyor aşk nefesiyle
tükenişlere giden yolları kapatmak istiyor umudum
yarınım, 'önce bugün yaşansın' diyor.
ne güzel şeyleri görecek gözün kalemi
ne baharı soluyacak aşkın nefesi

Bıçakla değil..
Kurşunla değil!
Aleni hiç değil !
Yenildik…
Dayatılan söylemlere
Piç doğan yozlaşmış virüslere

Ne zaman canım yansa hikayen gelir aklıma
Çocuk yaşta iş diye düştüğün yollarda
Çobanlık yapa yapa büyüdüğün gelir.
Ününü duyduğun kömür çelmiş aklını
Sevdalısı olduğum bu Kent'e gelmek için
Gitme oğul,diyen de yokmuş ardından

Bekle dediğin yerde kışa döndü mevsimler
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin
Solup gitti baharda açmadan gonca güller
Aylar yıllar geçti yar ne zaman döneceksin

Umudumsun canımsın bunu bir bilebilsen

Televizyonu kapat!
Radyoyu açma!
Gazete de okuma!
Çek kapını çık sokağa
Şöyle bir uzan yollara