Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

oyuncağı bebekler
dertleri güzellik olur
silahı olmaz mesela
tarafı da, savaş oyunlarının
yenip,yenilmeyi
kabullenmekte öğrenir

Sizlerde Ata’yı görürdük
Elinde tebeşir okuyup yazmayı öğreten
Annemizi görürdük
şefkatinizin gülen yüzünde her sabah

Yıl bin dokuz yüz altmış
Mayısın yirmi yedisi
Işıkların karartıldığı
Fısıltıların saklandığı
Sokak oyunlarımızın yaşanmadığı gündü
O gün, kılıçlar çekilmiş tanklar yürüyordu

En çok
Karanlıktaki ışığını sevdim

Garipliğini sevdim
Anlatamadığın duygularında

Tevekkül et
korkular kırmızıdır
aşksa yokuşa sürgün.

Ağırdır insanlık
maviye dünya dar

Niye ki

Sevmelisin toprağını
Havasını, suyunu
Köyünü, köylünü
Niye ki?

Gittiğimi...
dönmediğimde anlayacaksın
Geç kalmışlığın
yüzümün çizgilerinde donacak
Zaman ilacın...
belki de zehrin olacak

gittiğimi dönmediğimde anlayacaksın
geç kalmışlığın yüzümün çizgilerinde donacak
zaman ilacın...belki de zehrin olacak
yırtıp attığın seslerimi arayacaksın ıssız köşelerinde
devirdiğin kadehleri pişmanlığın sayacak
sevdiğimi sevmediğimde göreceksin birgün

Kâinatı
İnsanı
Parmak izlerini
Renkleri
Sesleri

senin tanımadığın bir ben var bende
göremediğin kadar gözünün önünde
duyamadığın kadar kulaklarındayım
göremezsin..duyamazsın…
çünkü sen, ben olamadın