Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Avutan dualara inanıp durduk
Olmazı olur kıldık emre itaatten
Namluya sürülen mermi olduk başkası hüneriyle
Hedef, uzaktan kumandalı tetikte
Şeref defterine yazılma hevesini
cennet vaadiyle büyüttük

Korkunun titrettiği cesaretlerin
yıkılışını gördüm
yoksulluğun sofrasında
Zehir kusan hırsların bacalarına
gül sundulardı
ekmek kapısı kandırmacasıyla

Temmuza yakalanmıştı doğduğum gün
Ontemmuz’un aydınlık yüzüne açılmıştı gözlerim
yedi yaşımda fark ediyorum
ihtilal karanlığında komşu kapıları açık..
sevgilerin en güzeli bahçe gölgelerinde
selamların karşılığı bereketli…

Yıl bin dokuz yüz altmış
Mayısın yirmi yedisi
İşıkların karartıldığı
Fısıltıların saklandığı
Sokak oyunlarımızın yaşanmadığı gündü
O gün, kılıçlar çekilmiş, tanklar yürüyordu

Cevabın neyse hiç sormadım say
Ne bildiğimsin ne bilmediğim
Yazmam yeninin silmişlerini
Okudum çünkü eskilerinden
Yer bulunmuyor güne dünlerden

Dokunamadım ışığına
Pamuk kalbinin inadını kıramadım
Bahardan vazgeçmek zordur bilirim
Hele kışlara alışmak...
Her mevsim bir sona gider oysa...
Olmasa dirilmezdi öldü sandığın izler

Kendimi buluyorum bir su damlasında.
Dünden kalan ne varsa bir yudumluk çaya bırakıyorum...
Unutmak değil, vazgeçmeme sevdası bu.
Görmekle hissetmek arasında köprü kurmak hayata;
dokunarak, inanarak tekrarlayan yaşamla.
16 Aralık 2020

Dokundu kalemine bir şair
Yonttuğu yerden
Uzandı sözlerine
Usulca
İsyanını koydu
Yüreğinin

dokunma ıssızlığımın kalabalıklığına
dokunma gecelerimin aylak uykusuzluğuna
dokunma senden umudunu kesen
uzak duruşlarımın yakınlığına
dokunma... dokunduğunda fırtınalar esiyor;
unutamadığım unuttum sandığına.

çevrildi yolsuz dereler
sefersiz trenler gidişlere gitti..
pişmanlığın kapısı hep açık kalsa da
sus'lara koştu öfkeler
unutmalar dizüstü yürüse de
dönüşleri bekler affedişler