Gülay Aruç Şiirleri - Şair Gülay Aruç

Biliyorum
Suçlu ikimizdik
Aşkı pembe bir pamuk şekeri gibi
Ellerimizde erittik
Göllerden denizlere yürüttük nefreti
Ve sen gittin gideli

Tam, kanım kanına
Tenim tenine karışsa diyorum
Arkanı dönüp gidiyorsun
Aklım karışıyor, fena oluyorum.

Saçının örgüsünden
Gözünün sürmesinden
Kaşından kirpiğinden
Tanırım seni ben.

Sırtındaki sepetten

Bir çiçeğin yeni açmış yaprağında
Doğan bir günün toprağa düşen ilk ışığında
İlk uçuşa hazırlanan minik bir kuşun kanadında
Umudun hiç zamanı, hiç tarifi yok.

İliklerine işleyen buz gibi bir havada

Belki bir kağıt peçetenin üzerinde çalışmalı
Aklımı kullanmalı
Kelimelerle oynamalıyım
Yazdığım şiir uçmalı
Etekleri zil çalmalı.

Bu sabah hüzünle sevincin kaldırım olduğu yollardan geçtim
Ruhumdaki beyaz güvercinleri barışa azat ettim
Ben gönlümden çoktan geçtim
Seni sevmeyi seçtim
Varsın baharlar geciksin
Ben tohumlarımı yeniden yeniden ekerim.

Bir matara bulsak , bir de kamp kursak
Gövdemiz ağaç, başımız kavak
Kandilimiz ve fitil
Sen ve ben olsak.

Orda sessiz bir dünya vardı
Uzaktan yakın
Ilık mevsimleri okşar geçerdi tenimizi
Yosunların çıplak kayaları giydirdiği
Biraz küskün, biraz neşeli.

Kalın perdelerini çekerim günlerin
Işık girmesin diye ruhumdan içeri
Kalabalıklar üstüme üstüme gelir
İnsanlar yorar beni
Herkes gündüzleri bekler
Ben Geceleri.

Seni çağırmanın yolları var biliyorsun
Gözlerimi kapatıp seni düşünüyorum
Birden sen çıkıp geliyorsun.

Kapalı kutuların fiyonklarını açıyorsun
Saçlarıma usulca bir kelebek konuyor