Gülay Aruç Şiirleri - Şair Gülay Aruç

Ezberleri bozmak gerek
Ecel terleri dökerek
Islah etmek, ayırmak bedeni ruhtan
Başa saracak iyi ve kötü an
Sen yine bırakıp gideceksin.

Kör duyguların boş bakışları
Sağır kulakların tiz duyuşları
Işık hızının delice koşan atlıları
Ben miydim o
Ben miydim bilmem.

Kör duyguların boş bakışları
Sağır kulakların tiz duyuşları
Işık hızının delice koşan atlıları
Ben miydim o
Ben miydim bilmem.

Ben aslında hep ordaydım
Kısa parlak saçlarım
Boncuk bakışlarımla
Ağaç kokan sedirlerin altında
Öylece hep sana, sana bakardım.

Birkaç parça eşyamı aldım yanıma
Gidiyorum
Acı tatlı anıları topladım aklıma
Kendi kendime anlatıyorum.

Sakın neden gidiyorsun diye sorma

Gümüş renkli bir sabah
Kurumuş yapraklar düşecek ellerine
Sarı dallar yeşerecek
Güz ansızın kaçacak geriye
Çocuk dudakların ilk tebessümünü edecek
Son nar çiçekleriyle

Topal bir serçedir seken
Kaldırım taşları arasında canı
Uçurumun altında bekler boz bir aslan
Hayatının en büyük avını.

Gölgeler saklanır kuytulara

Güne onsuz uyandım, onsuz başladım
İlk defa oturup yalnızlığıma ağladım
Halbuki ben değil miydim yalnızlığı çok seven
Ben değil miydim gitmesini isteyen.

Ayrılıksa ayrılık

Balıkçının kaderidir
Balığın eceli olmak
Balığın zaferidir
Giden bir sevgili gibi
Kokusunu onda bırakmak.

Araya araya bulamadım seni
Üstünden çok zaman geçmiş
Sora sora süremedim izini
Yollar çoktan silmiş.

Biliyorum affetmen zor!