Gülay Aruç Şiirleri - Şair Gülay Aruç

Bu mevsimlerin geç gelişi
Güllerin kokmayışı eskisi gibi
Rüzgarların sertleşen sesi
Kirpilerin bizi terketmesi
Sebebi sensin Sen.

Şehrin kayıp çocuklarıyız biz
Eteklerimiz taş dolu
Gözlerimiz hep yaş
Hangimize sorsan ihtiyacımız; biraz umut, biraz aş.

İnsan zamanla her şeye alışıyor

Eski bir mataradan baktım içeri
Derya sandım içinde yüzenleri
Selam olsun sana Ermişlerin Ülkesi
Helal olsun sana Ülkemin Şehitleri.

Unutmayın

Gökyüzü hala kendi renginde
Güneş tepemden doğuyor hala
Kocakarılar masallar anlatıyor kış akşamlarında
Vahşi bir nehir gibi akıyor hayat
Hep kendi yolunda.

Arada bir tıklat penceremi kızım
Hal hatır sor yalandan da olsa
Hasretin bana hiç komşu olmasın
Saksıdaki çiçekler soluyor sesini duymayınca.

Boğucu bir sıcağın alnındayım

Kolay olsa ben yapardım
Aşk yüzüne dokunuşta
Tenini koklayışta
Ellerini arayışta olsaydı
Ben yaşardım.

Dikilmişsin bir tarlanın ortasına
Gelen geçen ıslık çalar saman çuhana
Gece gündüz yem olursun kurda kuşa
Kahraman sanırlar seni KORKULUK.

Ot tıkamışlar ağzına burnuna

Hem öksüz, hem yetim
Kimsesizim
Ne arkadaşım var, ne sevgilim
Bilindik bir geçmişim yok benim.

Çocukken de böyleydim

Madem beni sevmeye karar verdin
Söz ver utanç duymayacağına
Beni sevmek sende bir tutkuysa
Aframa taframa dokunmayacağına Söz Ver.

Madem benimle olmaya karar verdin

Bu mayıs çok yalnızım
Yalnızım çık gel!
Bir yanda anlam veremediğim gelgitler
Bir yanda senin gibi kokmayan güller.

Sen yoksun diye bu mevsim