Görmediğim Oğluma Şiiri - Kerem Altıner

Gözüm görmedi lakin ruhum bildi yüzünü,
İçime bir kor gibi akıttın ilk güzünü.
Üç aydır bir hilâlin gölgesinde kanarım,
Görmediğim bir gülü can evimden anarım.

Kucağım bomboş kaldı, sinem viran bir eşik,
Uzakta sallanırken adınla dertli beşik.
Kokunu rüzgârlardan dilenir oldu bağrım,
Göğe asılı kaldı duyulmayan bu çağrım.

İlk gülüşün hangi sabah düşecek dudağına,
Kim şahit olacak o küçük baharına?
Bir gün “baba” diyeceksin, belki titreyerek,
Ben o tek heceyi bekleyeceğim ömrümce severek.

Belki ilk adımında duvarlara tutunursun,
Düşüp kalkar, sonra yeniden doğrulursun.
Ben yanında olmazsam diye ürperir içim,
Bir ayağın dünyaya basarken uzakta kalır elim.

Günden güne büyürsün benden gizli, habersiz,
Zaman bir nehir gibi akıp gidiyor fersiz.
Bir gün “baba” deyişin değer mi kulaklara,
Yoksa hasret mi kalır bu bağrı yanıklara?

Sana dokunmadan öğrendim bir babanın özünü,
Kokunu bilmeden ezberledim yokluğunun sözünü.
Ne tuhaf, insan görmediği bir canı da severmiş,
Kendi kalbinden kopanı uzakta olsa da bekler.

Her gün biraz daha büyüdüğünü biliyorum,
Ben senden uzak, günleri içimde sayıyorum.
Belki bugün ellerin artık avucuma sığmaz,
Benim hasretim büyür, sen büyüdükçe azalmaz.

Ayrılık rüzgârları dindiremez bu sesi,
İçimde saklı durur masumiyet nefesi.
Kırılsa da kollarım, ruhum sarar tenini,
Zaman silemez asla kalbimdeki yerini.

Yıkılacak aradan bu soğuk, taş duvarlar,
Sana doğru akacak eriyen beyaz karlar.
Hicranın pençesinden kurtulacak bu şafak,
Kapanacak geceler, açılacak ak duvak.

Bir gün kapı açılır da karşıma çıkarsın,
Çocukluğunun ışığıyla gözlerime bakarsın.
Ben belki susarım; sözler boğazımda düğüm,
Sen yalnızca “baba” dersin, tamamlanır bütün ömrüm.