Kaderin hükmüyle yollar ayrılır önce,
Karanlık başlar o son umut da sönünce.
Kerem’in bağrında yanan o ilk gizli ateş,
Batan bir ömürdür, doğmaz bir daha güneş.
Güneşsiz yollarda savrulur bütün hayaller,
Söndü içimde yanan o eski sevgi közü,
Artık dilde tükendi aşkın o tatlı sözü.
Gözümden damla damla akan yaşlar kurudu,
Bu kesin ayrılıkla gönlümün yolu durdu.
Yollar ki darmadağın, her bir yanı taş dolu,
Yalnızlık, göğsümün ortasında büyüyen sessiz bir ada,
Terk edilmiş bir gemi misali sürüklendim bu karanlık dalgada.
Yokluğun yükü omuzlarımda söndürür batan her güneşi,
Unutulmak, içimde hiç sönmeyen dipsiz bir telaşın ateşi.
Yönünü yitirmiş bir yolcu gibi kaldım bu yabancı diyarda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!