Aslî Veda Şiiri - Kerem Altıner

Kaderin hükmüyle yollar ayrılır önce,
Karanlık başlar o son umut da sönünce.
Kerem’in bağrında yanan o ilk gizli ateş,
Batan bir ömürdür, doğmaz bir daha güneş.

​Güneşsiz yollarda savrulur bütün hayaller,
Yıkılmış bir bağı talan eder soğuk yeller.
Aslı’nın ardından bakakalan derviş gibi,
Görünür o sessiz, terk edilmişliğin dibi.

​Dibi olmayan bir kuyudur artık bu hicran,
Zamanın eliyle dağılır o büyük devran.
Umutsuzluk sarar en sonunda her bir yanı,
Böylece tükenir o fani aşkın zamanı.

​Tükenen o zamandan geriye kalan azdır,
Sanki bu son vedayla gelen ebedi kıştır.
Kaderin bu soğuk eli her umudu kırar,
Gönül kaybettiği o eski baharı arar.

​Arar da bulamaz, çünkü o defter artık yırtık,
Zamanın ötesinde bir ümit yoktur artık.
Gökçe bir buluttur sanki bu derdin ilacı,
Fakat göklerden dindiremez bu derin acıyı.

​Son düğme açılmaz, kopar Kerem’in can feryadı,
Kendi bağrından çıkan ateşle kül olur adı.
Küllerin başında ağlayan Aslı’nın o an,
Gizli bir kıvılcımla saçı tutuşur feryattan.

​Biter o büyük yangın, duman çekilir göğe,
Aşkın tarihine bu kara mühür vurulur böylece.
Geriye sadece savrulan o soğuk kül kalır,
Kader bu hikayeden nihayet hükmünü alır.