Gönül İkizi Şiiri - Aykut Kınay

Gurbet çaldı kapımı, yastığa uzandı
Kocaman açıldı çarşaf, acı bir ses haykırdı.
Ötekinin mendilinde saklı kaldı veda,
Solmuş bir yemeninin rengindeydi hüzün.

Gün karası çöktü örtünün üzerine.
Yüreğimi serdim o ıssız basamaklara
Kor olur döşekte bekleyen ecel.
Seyrettim benden uçan o gönül ikizimi.

Baktım semada kürek çeken balıklara,
Daldım deryaya, indim mercan koynuna.
Yosun tutmuş yastığıma koydum başımı,
Taşan pınardan içtim kana kana canı.

Eridi yorgun tenim, karıştı sonsuzluğa,
Veda ettim aynadaki yabancıya.
Kınayi der ki: Yorgan döşekte kalınmaz,
Kendini bilene ikizi taçtan yâr olur.