BİR İNSAN NE KADAR YARALIYSA O KADAR ŞİFALIDIR...
Adressiz yollardayım...
NİRENGİSİ belli olmayan..
Nere dönsem ben...
Kimsesiz ve sessiz...
Sözlerimin buğusu , boğazımı yakıyor..
Sözlerimin kokusu keskin...
Ağır düştü bulutlar bu gün....
Kömür karası...
Ağırdı gamlarım....Ağırdı....
Ağlarım...
Gün...gün değil...
Namlusu çevrilmiş silah.....
Aldanırım....
Saçımı okşadığını düşünür yine aldanırım....
Sana düşman hislerimde ...
Sana pişman hislerimde ...
Tesadüflere , rastlayabilirimlere ...aldanırım..
İçim üşüse yokluğuna aldanırım....
Ankara da sensizim.....
Sensiz yağmurlar mevsimindeyim...
Ben yağıyorum sanki sokaklara,ağaçlara, asfaltlara
Sokaklar bet, ağaçlar kuru, asfatlar çamur....
Ankara da sensizim....
Serin yağmurlar da üşüyorum....
Yüreğim kuzey kutbu..
Kardan kadın misali erimeye..
Darağacı hazır...
Adımlarım buzdan...Nefesim buzdan..
Kar teninde nereye saklanacağım ...bilmiyorum..
Koşarak uzaklaşmak istiyorum...
Bir boy aynasına uzandın mı hiç...
Ben gibi..
Kendinle başbaşa kalıp, konuştun mu hiç..
Kendi kendine sarıldın mı.. hiç..sımsıkı
Ya yüzüne baktın mı..
Gönül kapımın uzak yolcusu.
Dur inme..
Çalma kapimi, açamam..
Dur..
Dışarıya kapalı, inan her yeri paslı..
Kilidi sakın kırma..kalbim dönmez ,kırık anahtarı
Bekliyorum...
Her saniye yüzyıl gibi inan..
Her saniye kör gibi..
Görmüyorum dünyayı..
Nasıl anlatsam anlarsın beni..
Desem ki..
Gün gelmiş geçmiş çoktan, akıp gitmiş hayatımdan,
Bir gün daha eskimiş bedenim..
Gözlerim görmesin diye yüzünü..
Ellerim tutmasın ellerini diye..
Ben eskimiş....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!