Gömülmeyen Ayrılık Şiiri - Sabri Servetoğlu

Titreyen bir el…

Dökülen iki damla gözyaşı…

Yarım kalmış bir cümle
ve yorulmuş bir kadın.

Gecenin koynunda,
fısıltıyla çağrılan bir isim…

Bunlar bir vedanın sesleri değil;
insanın içine gömdüğü
bir mezarın yankılarıdır.

Çünkü bazı ayrılıklar
kapıyı çarpıp gitmez.

İçeride kalır.

Bir sandalyede,
bir gölgede,
kurumuş bir gülün kokusunda…

Ve insan,
bir zamanlar iki kişilik olan
bir hikâyenin tam ortasında
kendini yapayalnız bulur.

Şehirler de kadınlar gibidir.

Sevdiğine küstüyse
daralır sokakları.
Duvarları üstüne yürür insanın.
Akşamları uzar.
Köşebaşları,
eski bir hatıranın
celladına dönüşür.

Gözlerini kapatma.

Sokaklar kararır.

Kediler üşür.

Uzaklarda
bir bebeğin ağlama sesi duyulur.

Bir anne,
gecenin bütün telaşıyla
yavrusunu göğsüne bastırır.

Ve sen,
hayatın bütün gürültüsü içinde
birden anlarsın:

Belki o da
bazı geceler
senin adını sessizce söyler.

Belki bir şarkı çalar
ve kalbi bir anlığına
eskisi gibi çarpar.