Ah Be Kadınım Şiiri - Sabri Servetoğlu

Ah be kadınım, aşkım ömrüm, ölürüm,
Sensiz geçen ömrümü nasıl sayayım?
Kuru bir yaprak misali savruldum,
Düştü gözlerin kalbime kalbim kalbinde

Gittin, sokak lambaları söndü,
Gönlümün bahçesi kışlara döndü.
Bir zaman gözlerin gözümde güldü,
Şimdi gözyaşımı kime dökeyim?

Adını gecenin koynuna yazdım,
Her gece ardından ağıtlar dizdim.
Unuttum dedikçe kendimden bezdim,
Ben seni gönlümden nasıl sileyim?

Bir selam gönderse uzak ellerden,
Güller boy verirdi kuru çöllerden.
Bir haber beklerim esen yellerden,
Sensiz bu dünyada nasıl güleyim?

Gururum kapında boynunu büktü,
Hasretin içime kor ateş döktü.
Zaman saçlarıma karını ekti,
Ben hâlâ yolunu gözler, beklerim.

Belki yazgımızda kavuşmak yokmuş,
Sevdam yüreğimde bir yara olmuş.
Bir gönül bir kere sevdaya düşmüş,
Ömrümce bu aşkı nasıl sileyim?

Ah be adam, bil ki bitmedi sevdam,
Adını saklıyor şu yorgun gönlüm.
Sen başka diyarda, ben başka yerde,
Sana yenik düştü bu garip gönlüm.

Sen beni unuttun, ben unutamadım,
Sensiz bir hayata alışamadım.
Dünyaya bir geldim, bin kere yandım,
Ah be adam, seni kalbimden atamadım…

Ah be kadınım, aşkım diye yandığım,
Sensiz geçen ömrümü nasıl sayayım?
Kuru bir yaprak misali savruldum,
Hangi dala tutunayım, nerede kalayım?

Geceler şahidimdir, adını andım,
Her gece hasretinle yeniden yandım.
Bir ömür senin diye hayaller kurdum,
Meğer ben kendimi sensiz unuttum…

Ah be kadınım, içimde bir sızı,
Gözlerim arıyor hâlâ o güzel yüzünü.
Sen gittin gideli baharım kış oldu,
Bu garip yüreğim sensiz taş oldu.

Ne sitemim kaldı ne de bir sözüm,
Yollarına bakar hâlâ iki gözüm.
Bir gün olur da düşersen aklına,
Bil ki hâlâ sevdan kazılı bağrıma...