Adı saklı Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bu şehir dar gelir adama,
gecesi uzun, sabahı yetim.
Bir yanım seni çağırır; Sevgi diye,
bir yanım susar,
suskunluğunda büyür hasretim.

Sevmek dedin,
sevdim.
Özlemek dedin,
yüreğime dağları dizdim.
Ama sen,
seviyorum deyip de
neden çekip gittin?

Söyle,
hangi yol götürür seni benden?
Hangi kapı açılır
ardından bakmadan gidenlere?
Madem hâlâ gözlerin
beni arar Sevgi gecelerinde,
neden bir tek söz etmedin
bu yorgun yüreğime?

Şimdi her sokak Sevgi sokağı
bir eski yara daha açılmasın
Her köşe başında
senin gölgen durur.
Bu şehirde sensiz
bir taş bile ağır gelir bana,
bir akşam üstü
bir ömür kadar yorulur.

“Özledim” diyorsun,
“seviyorum” diyorsun.
Ne olur deme.
Bazı sözler vardır,
insanın yarasını sarmaz,
derinleştirir.

Giderken ağladın.
Gözlerin gözlerimde kaldı.
Sustum. Bu nasıl bir Sevgi
Çünkü bazı Sevdalar
dile gelince tamamlanır,
susunca insanın içinde
ömür boyu sürer.

İkimize yazık olmadı mı?
Bunca yıl,
bunca gece,
bunca bekleyiş...

Madem bitecekti bu sevda,
neden ellerin titredi giderken?
Madem unutacaktın beni,
neden gözyaşların
adımı söyledi?

“Gitme” desem,
kalır mısın?

Yoksa yine
başını eğip,
sessizliğini alıp
gider misin?

Ben seni
bir ömür sevdim.
Sen bizi
bir vedaya sığdırabilir misin?

Git...
Ama bil ki
ardında bıraktığın yalnız ben değilim.
Bir şehir var şimdi
senden yana suskun,
bir gece var
sabaha varmayan,
bir yürek var
adını hâlâ
ekmek gibi,
su gibi
taşıyan.