Gölgen Kaldı Odamda Şiiri - Sabri Servet ...

Bu şehirde yalnızlık başa bela,
Sevmek ayrı dert, özlemek başka.
Her gece adını anar bu kalbim,
Sensizliğe alışamadım asla.

Sen beni seviyorsun,
Neden terk edip gidiyorsun?
Madem hâlâ seviyorsun beni,
Neden ellerimden bırakıyorsun?

Sensiz bu şehirde yaşanmaz artık,
Her sokak adını söyler, biliyor musun?
“Özledim, seviyorum” deyip de
Giderken neden canımı yakıyorsun?

Madem bu sevdayı bitirecektin,
Gözlerime neden böyle bakıyorsun?
İkimize yazık etmedin mi?
Şimdi bana bakıp neden ağlıyorsun?

Bir zamanlar sen vardın yanımda,
Şimdi gölgen kaldı odamda.
Ne kadar kaçsam da senden,
Adın yankılanıyor her duamda.

Sen beni seviyorsun,
Ben hâlâ sana yanıyorum.
Bir yanım “kal” diye yalvarırken,
Bir yanım senden vazgeçmeye çalışıyor.

Sensiz bu şehirde yaşanmaz artık,
Her sokak adını söyler, biliyor musun?
“Özledim, seviyorum” deyip de
Giderken neden canımı yakıyorsun?

Madem bu sevdayı bitirecektin,
Gözlerime neden böyle bakıyorsun?
İkimize yazık etmedin mi?
Şimdi bana bakıp neden ağlıyorsun?

Gitme desem kalır mısın?
“Seviyorum” deyip sarılır mısın?
Yoksa son bir kez gözlerime bakıp,
Sessizce hayatımdan çıkar mısın?

Bu şehir sensiz bana dar gelir,
Her gece içimde bir yara büyür.
Sen gittin ya, ne kaldı geriye?
Bir avuç hatıra, bir de ömürlük hüzün...