Gölge Hasreti Şiiri - Nihan İnci

Anlaşılmak umudu
Tanrım senle aynı hastalığa tutuldum
Sakın sanılmasın tanrı mıyım sanrısına savruldum
Varlığıma alıştım çoktan ama yokluğuma vuruldum

Sessizce duruyorum
Ne gazap ne rahmet
Olan olduğu gibi akışta
Geçip gidiyor kim varsa etrafımda
Fark edende ufak bir kafa selamı
Eyvallah manasında
Yolun taşı temizlenmiş nasılsa
Geçmedi bu dinlenme tesisi hissi ruhumda

Birazdan kalk denecek gibi oturduğum bir masada
Çantam kucağımda, palto sırtımda
Sandalyeler rezerve çoktan vefadan bozulma
Gelenin gideni aratmadığı bir boşlukta,
Kaderi içilmemek olan bir çay koyuluğunda
Bekliyorum, hiç görülmesemde bir çift selam

Yetişilen yere duyulan acele, heves, vefa, içten gelen o seda...
Dünyada olduğum bilgisi mi verilmedi benle çağdaş ruhlara
Kim nasıl kurdu teraziyi
Hayat bir bana mı cefa

Cefa diyip bir de ben acıtmaya kıyamadım
Varsın görülmesen de ben bizzat onayladım
Ağaç nasıl yaşadıysa teşekkürsüz şükürsüz
Sen de sundun gölgeni, meyveni beklentisiz ölçüsüz
Karşılık arama buna
Her ağaç gördü mü sanki aksini herhangi bir suda