Gece Olunca Şiiri - Asuman Gündoğdu

GECELERİ SEVERİM BEN Gece olunca rengârenk yanan şehir ışıklarına dalar gözlerim. Acaba evlerin içi de rengârenk midir yanan ışıklar gibi? Mutlu mudur her evin içindeki insanlar? Kaç evin içinde çocuklar ağlıyordur anne diye… Kaç evin içinde kavgalar vardır, kaç kişi yalnızdır, kaç kişi ağlıyordur gizlice, kaç kişi kahkahalar atıyordur? Gündüzün kalabalığı gecenin sessizliğine bırakır kendini. Ve ben… En çok geceyi severim. Çünkü gece, kimsenin yüzüne bakmadan herkesin hikâyesini düşünürüm. Bir ışığın ardında kaç hayat saklıdır kim bilir? Kim bilir kaç yürek sabaha umutla uyanmayı bekler… Şehir uyur, ama düşünceler hiç susmaz. Ben geceleri severim… Belki de en çok insanın kendisiyle baş başa kaldığı o sessiz saatleri…