Evlat Hasreti ?? Şiiri - Asuman Gündoğdu

EVLAT HASRETİ Kaç yıl oldu görmeyeli, İnanın, sayamadım günleri… Yaktı her birinin özlemi içimi. Şöyle derin bir nefes çeksem, Kokuları gelir burnuma sanki. İnsanın burnunun direği sızlar mı? Sızlar elbet… Evlat dedi mi sızlar! Aşkmış, meşkmış, hepsi hikâye… Bir kor gibi yakar yüreğini Evlat hasreti. Ah benim ilk göz ağrım, Ah benim nazlı gülüm, Ortancam, aklımdan çıkmayanlarım… Bazen öyle bir çöker ki hasretleri içime, Sanki bir avuç kor atılmıştır yüreğime. Seslerini duyarsın, duyarsın da Sarılıp koklamadıktan sonra Dindirir mi içindeki kor ateşi? Her yediğin lokma kalır boğazında, Zannedersin ki onlar aç, sen toksun. Ah benim can parçalarım, Öpmeye, koklamaya doyamadıklarım… Ah benim yavrularım! Köksüz bir ağaç misali Savruldum oradan oraya. Kimi zaman kader dedim, geçtim. Kimi zaman kendimle hesaplaşmami Bitiremedim Kimi zaman yoruldum, pes ettim. Kimi zaman da bu hayata karşı Dik durmalıyım diye yemin ettim. Ah benim kimseye boyun eğmeyen, Çilesini, derdini göstermeyen yanım… Ah gülüşü güzel kadın! Kimse bilmez yüreğinde sakladıklarını, Geceleri sessizce akıttığın gözyaşlarını. Kimse bilmez hasretini, özlemini… Evlatlarına sarılmadan Biter mi bu hasret? Bir annenin yüreğinde Evlat kokusunun yerini Ne doldurabilir ki?