Asuman Gündoğdu Şiirleri - Şair Asuman G ...

AHHH KALBİM ♥️ Ne oldu kalbim, Neden üzgünsün? Alışmış olman lazım Gelip gidenlere, Yalancı sözlere… Neden hâlâ Sızlıyorsun ince ince? Oysa sormuştum sana, Hazır mısın yeniden sevmeye, Yeniden incinmeye diye… Bir gülüşüne kandın, Bir güzel sözüne aldandın. Yine mi unuttun kalbim, Kaç gece sessizce ağladığını? Olsun be kalbim… Kırılmak da varmış sevmekte, Yanılmak da varmış güvenmekte. Zamanla diner bu sızı, Dönersin yine eski ritmine. Belki bir gün Aşka, sevgiye kapatırsın Kalbinin bütün kapılarını. Ne bir söze inanırsın, Ne bir gülüşte kaybolursun… Ama şimdilik Biraz ağla be kalbim, Biraz sızla… Her kırılışın ardından Kendini yeniden bulursun. Ahhh kalbim… ♥️ Sana en çok ben kıyamıyorum. Asu 🙋

Bir sevda masalıydı bizimki, Bir varmış, bir yokmuşla başlayan... Seni ilk gördüğümde başladı aslında bizim hikâyemiz. Bir masal kahramanı değildik aslında. Ne Ferhat ile Şirin, ne Kerem ile Aslı, ne Leyla ile Mecnun'duk biz! Bilemezdik masum bir buluşmanın bizi getireceği durumu. Bilemezdik ki yıllar önce kor olan ateşin, seneler sonra bir alev olup bizi yakacağını... Yıllar önce durmuştu evren seni ilk gördüğümde. Başımı kaldırıp bakmaya utanırdım gözlerine. Terlemişti ellerimiz, titremişti yüreğimiz. Sanki birbirimiz için yaratılmıştık... Hani! Aşk tesadüfü severmiş ya, düşünemedik bu aşkın bizden neler alacağını. Bitmeyen sözlerimiz, gülen yüzümüz vardı. Birer bardak çayımız, bitmeyen umutlarımız, hayallerimiz, yarınlarımız vardı. Yürüyorduk el ele karlı yollarda, dilimizde Neşet Baba: "Niye çattın kaşlarını..." Sözün bittiği yerdeyim şimdi. Kader yaptı gene yapacağını. Savurdu bizi rüzgârın önüne kattığı yaprak misali. Aradan yıllar yıllar geçti, dinmedi içimizdeki bu sevgi, bu acı. Başka başka insanlar girdi aramıza. Kendi ellerimizle attık bizi mutsuzluğun kollarına. Canımız yana yana alıştık sen bensiz, ben sensiz yaşamaya. Ah be sevgili! Neler için, kimler için veda ettik sevgimizi, hayallerimizi, düşlerimizi... Telafi edilir mi yılların acısı, özlemi? Şimdilerde dilimizde tek bir kelime... AH KEŞKE...1

Tam umudumu kesmişken, Düştüğümde kalkamam zannederken, Elimden tutan sen değil miydin? Söz vermiştin bana, Hem can hem yar olacaktın. Ağlayan gözlerimi güldürmüştün, İçimdeki acıları silip Maziye gömmüştüm. Her şeyin bir sonu olduğu gibi Bu aşkın da bir sonu varmış. Başlangıçta Ben de bitmez sanmıştım. Dünya senin aşkınla güzeldi. Sonu olmayan bir şey yok ki be güzelim. Sen de biliyorsun ki Ben çok uğraştım bu aşkın Bir sonu olmasın, Kalbim bir yara almasın diye. Olduğu gibi anlattım Sana kendimi. Öylesine güvendin ki Bendeki bu aşka, Yakıp yıktığını yavaş yavaş, O aşkın küllendiğini göremedin. Yaktın yüreğimi, senin de yüreğin yansın. Benim yaşadıklarımı sen de yaşayacaksın. Elbette bir gün sevgimin değerini anlayacaksın. Başkaları için akıttığın gözyaşında Sen de bir gün boğulacaksın. Uykusuz gecelerin, olmayan sabahın, Kalbimdeki acının, Dilimdeki feryadın Hesabını kimden soracağım Gözün aydın, Eyyy sevgili, bendeki bu aşkı Sen öldürdün. Sonum vuslat mı olur, Yoksa hasret rüzgârları mı eser Tekrar yüreğimde, Bilemiyorum sonunu. Düşünmedim ki hiç... Seninle çıktığım bu yolda Bilemezdim ki Kaderimizin ayrılıkla yazıldığını. Hep geleceğe dair hayallerimiz vardı. Aklımla kalbim arasında kalmışım, Kanadı kırılmış bir kuş misali. Yorgunum ey sevgili, Bu aşkın yorgunluğunu taşıyorum omuzlarımda. Sensizlikte içime çöken bu acıyı Dindiremiyorum bir türlü. Canım yanar, Kalbim kanıyor ey sevgili. Sensizliğin kaçıncı yılı, Kaçıncı ayı, kaçıncı günü, Bilemiyorum artık, yoruldum sayamıyorum. Korkuyorum aslında, Seni eskisi kadar düşünmüyorum artık. Merak bile edemiyorum. Ey sevgili... Bana unutturdun kendini şimdi artık ne duam sin nede bedduam hoşçakal kal sevgili sonsuza kadar hoşçakal

BİZ HİÇ AYRI KALMADIK Kİ Sen vardın hep yanımda, Uyurken başucumda, Uyandığımda kollarımda… Sen vardın hep, Geceleri rüyamda, Gündüzleri hülyamda… Biz hiç ayrı kalmadık ki… Elimi uzatsam dokunacak kadar Yakındın aslında. Hep sen vardın kalp atışımda, Damarımdaki kanımda… Esen rüzgârın fısıltısında, Uçan kuşların aşk şarkılarında, Yağmurun her damlasında, Sen hep yanımdaydın aslında… Güneşin batışında, Kelebeğin kanadında, Papatyanın, gülün kokusunda, Her geçen saniyede, Sen hep yanımdaydın aslında… Yürüdüğüm yolların kaldırım taşlarında, Uzun uzun daldığım zifiri karanlıkta, Baharın yeşilinde, kışın soğuk ayazında, Gözyaşımda, hüznümde, sevincimde, En umutsuz anımda… Sen, hep yanımdaydın aslında… Belki ellerimiz değmedi birbirine, Belki aynı yastığa koymadık başımızı. Ama aynı özlemde buluştuk, Aynı sevdaya emanet ettik kalbimizi. Ne yollar eskitti bu sevgiyi, Ne zaman silebildi izini. Çünkü bazı sevdalar vardır sevgili, Gözden uzak olsa da Hiç gitmez insanın yüreğinden. İşte böyle sevdiğim, Biz hep yan yanaydık aslında. Şimdi söyle, Mesafeler engel midir aşka? Biter mi bu delice sevda? Kapanır mı içimdeki bu derin yara? Diner mi gözyaşlarım, Doyar mıyım bir gün sana kana kana? Hadi söyle sevgili, Mesafeler engel midir aşka? Yıllar geçti, ömür bitti… Ne azaldı sevdam ne de küllendi. Denizler mürekkep, Ormanlar kalem oldu, Yazmakla bitmedi… BU SEVDA…

BİZ OLMAYI BECEREMEDİK Biz; Birimize açtık derin yarayı, Bir merhem olmayı beceremedik. Tattık en yüce sevdayı, Bir yâr olmayı beceremedik. Aslında bir sözdü bizi bağlayan, Bir gel demeyi beceremedik. Kurduk en güzel hayalleri, Fakat yaşamayı beceremedik. Yaşadık ayrı ayrı diyarlarda, Bir kalp olmayı beceremedik. Ayrılık değildi aslında niyetimiz, Biz bir olmayı beceremedik. Yolumuz sevda yoluydu, O yolda yürümeyi beceremedik. Kurak bir çölde, Sağanak yağmur gibiydi sevgimiz, Kana kana içmeyi beceremedik. İki coşkun nehirdik aslında, Bir denizde buluşmayı beceremedik. Bir elmanın iki yarısı idik, Bütün olmayı beceremedik. Aktı zaman geçti yıllar, Bir biz olmayı beceremedik. Benim için sendin, Senin için ben... Biz olmayı beceremedik. Çiçek bahçesinde tomurcuktuk, Açıp gül olmayı beceremedik. Karanlık gecelere ışıktık, Yanmayı beceremedik. Karlı yolda yürüdük birlikte, Baharı getirmeyi beceremedik. Aşk ile yandı gönlümüz, Bir damla su olmayı beceremedik. Ne ayrı kalabildik ne birlikte olabildik, Biz olmayı beceremedik. Sorsalar bize birbirimize; Çok sevdik ama kavuşmayı beceremedik. Karda açan kardelendik aslında, Güneşi görmeyi beceremedik. Kalbimiz, sevgimiz, ruhumuz birdi ama, Bir beden olmayı beceremedik. Ağlamaktan yorulmuştu gözlerimiz, Birbirimizde dinlenmeyi beceremedik. Bir kör düğümdü bizim aşkımız, Biz çözmeyi beceremedik. Yasladık sırtımızı birbirimize, Bir dağ olmayı beceremedik. Yıllar geçti de üzerinden, Biz unutmayı beceremedik. Birlikte çıktığımız bu yolun, Sonunu getirmeyi beceremedik. Sen bir kağıt olsan, ben kalem, Sevgimizi yazmayı beceremedik. Öyle yoğundu ki bu aşkın duyguları, Vuslata erdiremedik. İçimizde kaldı bütün sözler, Sessizce çekip gittik, Biz anlatmayı beceremedik. Velhasılı kelam; Deli gibi sevdik ama, Biz olmayı beceremedik. Asu🙋

🇹🇷. BİZ TÜRK KADİNİYİZ 🇹🇷 Dur orada! Sakın aşma haddini! Kadınız diye küçümsemeyin bizi! Biz savaşta mermi taşıyan, Her başarılı erkeğin arkasında olan, Her düştüğünde ayağa kalkan Türk kadınıyız! Can verdik, kan verdik, Kara toprağa  Kanimizla suladik  Vatanın her karışını   Kadınız demeden savaştık, Denize döktük düşmanı. Dağlar, deryalar aştık. Olmadık Verdiğimiz canlarin pişman  Çünkü biz yiğit Türk kadınıyız! Kara Fatma'ydık Erzurum'da, Dudu Nine'ydik, Sultan Bacı'ydık. Hem kara gözlü kızlardık, Hem de kara gözler üzerinde hilâl kaştık. Çünkü biz, "Ya istiklal ya ölüm!" diyen Cumhuriyet kadınıyız! Tarlada ırgat, Evde anne... Biz her yerdeyiz, her yerde! Kimimiz doktor, Kimimiz polis, Kimimiz dağda asker. Bu topluma inat ayaktayız biz. Çünkü biz Türk kadınıyız! Bizi zaman zaman köle gibi satsalar da, "Sen kadınsın!" deyip sustursalar da, "Kadınlar çiçektir!" deyip Tek tek çiçekleri koparsalar da, Biz hep ayaktayız! Çünkü biz Türk kadınıyız! Ayşeler, Fatmalar, Özgecanlar... Nice  hiç uğruna canından olanlar... Toplumda yaşamaya çalışan biz kadınlar, Yine de ayaktayız! Çünkü biz Türk kadınıyız! Biz sarayda prenses, Biz tarlada ırgat, Biz dağda asker, Biz evde aş olanız. Biz, ayaklarının altında cennet olaniz Biz anne, biz kardeş...biz eş  BİZ TÜRK KADINIYIZ! 🇹🇷

Bazen yorulur insan her şeyden herkesten öyle bir yorulur ki belki biraz dinlense geçer zanneder bedensel bir yorgunluk değildir aslında beyni yorgun yüreği yorgun boğazında kalan cümleleri yorgun haykırmak ister birilerine bu yorgunluğunu sonra atar içine sessizliğe bürünur Gecenin kasveti çöker içine derinleşir odaların sessizliği anılar canlanır gözlerinde Sonra bir kahve yanında üç beş dal sigara değecek biri varsa eğer hatıralarda belki üç beş üç beş damla gözyaşı sonbahar yaprakları gibiydi umutlar bir bir sararıp düştüler kimi toprağa düşüp çürüdüler kimi rüzgarla beraber savrulup gittiler kim bilir belki ilkbahara yeniden yeşerirler

Edep yaa huu Eskilerde sesimiz çıkmazdı bizim, Hatırlarım annelerimizden… Kadın dediğin bir adım geriden, Şimdi bakıyorum da, Bir yarış içerisindeyiz. Siz mi güçlüsünüz, biz mi güçlü? Güçlü olmanın derdinden Yedik erkeklerin gururunu gerçi öyle demeyelim başka erkeğe giden kadınına ölüyorum aşkından gel Fatma diyeni de es gecmeyelim Bu arada sözü kısa keselim başka mevzulara girmeyelim Biz bu güne gelelim Erkeklerimiz prenses, Kadınlarımız sanki Naim Süleymanoğlu! Güçlü karakter    Ama biraz da zarif olmalı kadın. Dediğin Biraz mağrur, biraz utangaç… Bilemiyoruz ki arkadaş, Biz kime ne anlatsak nereden tutsak elimizde kalacak Erkeklerimiz kadın misali, Kadınlarımız sanki erkek DNA'sıyla oynadiler insanlarin Bu aşılardan olsa gerek, Nedir bu hâller, anlayamadık! Açıkçası çok da kafa yormadık Hele gençlerimizi hiç ele almayalım Sanki hepsi birer küheylan, Zannedersin ki böyle doğmuşlar anadan! Özgürlük adı altında Ne edep kaldı ne haya. Ey kurban olduğum Yaradan, Senin merhametinden eminiz, Elhamdülillah… Ama yarattıkların da ne merhamet kalmış Ne de vicdan! Üç kuruşa çalışır olmuşuz, Kafamızı geçim derdiyle yormuşuz. E bırakın da biraz kafa dağıtalım, TikTok'ta, Facebook'ta yalanlar atalım! Koyalım üç beş tane fiyakalı resim, Amir, memur olmadı Reisicumhur olalım! Yeter ki havalı olsun fotoğrafımız  Ee kanka biz de geldik fenomen olalım 😊 Akşam olunca toplanılırdı bir sofra başında, Şimdi ne gerek efendim, TikTok'tan canlı yayın açalım! Örtelim başımıza türbanı, Bir sağa bir sola kıvıralım, Bir de güzel bir oyun havası açalım! Dedik ya başlarda erkeklerin oynadılar DNA'sıyla, Eskiden gözlerinden kıskanan erkekler, Şimdi Açık sinema misali Her şeyi sergilediler ! Ne kıskançlık kaldı ne sevgi arkadaş şimdi her şey güven meselesi EDEP YAHU! Diyelim… Sözümüze kaldığımız yerden devam edelim. Daha anlatsak roman olur, Sayfalar yetmez, mürekkep kurur. Bu da ŞAİRENİN MİZAHI Olsun Biraz güldük, biraz düşündük  Kimine battık, kimine dokunduk. Alınan varsa söz meclisten dışarı, Bizim şiir, biraz da hayatın mizahı! Dinleyen gönlünüz var olsun, Yüzünüzden tebessüm eksik olmasın!

EVLAT HASRETİ Kaç yıl oldu görmeyeli, İnanın, sayamadım günleri… Yaktı her birinin özlemi içimi. Şöyle derin bir nefes çeksem, Kokuları gelir burnuma sanki. İnsanın burnunun direği sızlar mı? Sızlar elbet… Evlat dedi mi sızlar! Aşkmış, meşkmış, hepsi hikâye… Bir kor gibi yakar yüreğini Evlat hasreti. Ah benim ilk göz ağrım, Ah benim nazlı gülüm, Ortancam, aklımdan çıkmayanlarım… Bazen öyle bir çöker ki hasretleri içime, Sanki bir avuç kor atılmıştır yüreğime. Seslerini duyarsın, duyarsın da Sarılıp koklamadıktan sonra Dindirir mi içindeki kor ateşi? Her yediğin lokma kalır boğazında, Zannedersin ki onlar aç, sen toksun. Ah benim can parçalarım, Öpmeye, koklamaya doyamadıklarım… Ah benim yavrularım! Köksüz bir ağaç misali Savruldum oradan oraya. Kimi zaman kader dedim, geçtim. Kimi zaman kendimle hesaplaşmami Bitiremedim Kimi zaman yoruldum, pes ettim. Kimi zaman da bu hayata karşı Dik durmalıyım diye yemin ettim. Ah benim kimseye boyun eğmeyen, Çilesini, derdini göstermeyen yanım… Ah gülüşü güzel kadın! Kimse bilmez yüreğinde sakladıklarını, Geceleri sessizce akıttığın gözyaşlarını. Kimse bilmez hasretini, özlemini… Evlatlarına sarılmadan Biter mi bu hasret? Bir annenin yüreğinde Evlat kokusunun yerini Ne doldurabilir ki?

GELSEYDİN Bugün takvimlerden 5 Kasım, Aylardan bir sonbahar… Elime aldığım bütün kalemlerle Seni yazmak istiyorum. Dinlediğim bütün şarkılar Seni anlatıyor, Hep seni hatırlatıyor. Arabalar geçiyor uzaklardan, Gözlerim şehir içi otobüslerinin Duraklarında seni arıyor. Bakınıyorum etrafa, Sen yoksun Ankara sokaklarında… Mevsimlerden ilkbahar ne zaman? Elime bir kâğıt, bir kalem alsam Sana seslenmek geliyor içimden. Geçmişi seninle yaşıyor, Güzelliğini anlatıyorum. Bir yaz günü… Bana manalı bakan gözlerini, “Ben de seviyorum” derken Gözlerimin içine bakışını, Terleyen hâlini, Mahcup duruşunu… Ne zaman elime bir kitap alsam Hep seni okuyorum. İnanır mısın, istiyorum ki Bütün romanlar seni anlatsın, Sevilen insan hep sen olasın. Ne zaman elime bir kibrit alsam Şu Ankara'yı yakmak geliyor içimden; Sensiz evleri, balkonları, sokakları… Birlikte yürüdüğümüz yolları, Gezdiğimiz parkları, Ağaçların gölgesinde oturduğumuz yerleri, Paylaştığımız güzel anıları… Sensiz kaldığım bu şehri Yakasım geliyor alev alev. Bir Ankara düşünüyorum, Ve çaresiz yaktığım Bütün sigaraların dumanlarında Seni görüyorum. GELSEYDİN… Duygunuz daim olsun. ❤️