Gece Şiiri - Bir Mest Kalemi

Gece gelir, sessizce çöker omzuma,
Dertlerim doluşur yine ruhuma.
Bir seni düşündüm, bir de yarını,
Kaybettim içimde kalan baharı.

Yağmurlar vururken eski camıma,
Adını kazıdım tüm yarınlarıma.
Bir bakış bıraktın, dondu zamanım,
Şimdi sensiz kaldı bütün limanım.

Kaldırım taşları bilir adımı,
Geceye sakladım bütün feryadımı.
Bir şarkı duyunca dağıldı içim,
İçimde yankılanır eski yeminim.

Ay bile gizlenmiş kara bulutta,
Ben seni aradım her solukta.
Bir iz bıraktın kalbimde, derin bir yarayla,
Şimdi yaşıyorum sensizliğin duasıyla.

Dön desem dönmezsin, biliyorum ben,
Kor oldun kalbimde, sönmeyen bir közken.
Bir nefes gibiydin, çektiğim içime,
Şimdi küle döndüm karanlık gecede.

Git desem gidemez bu deli gönül,
Sensizlik içimde kapanmaz bir düğüm.
Bir şehir kadar boş kaldı odam,
Sen gideli kendim olamadım, olamam.

Rüzgâr eser yine sensiz sokakta,
Anılar dolaşır kırık durakta.
Bir fotoğraf kaldı solmuş elimde,
Her baktığımda kayboldum kendimde.

Sigaradan ağır kaldı dumanın,
Geceme saplandı derin yalanın.
Bir zaman gülerken doğardı güneş,
Şimdi gözlerimde dinmeyen bir ateş.

Kalbimde saklıydı bütün heceler,
Adını duyunca susuyor geceler.
Ne kadar kaçsam da dönüyor başa,
Sensizlik sürüklüyor aynı savaşa.

Sabahlar doğmuyor sensiz yanıma,
Hasretin işlenmiş sanki kanıma.
Bir gün geri dönsen değişir dünya,
Çünkü seninle başlar içimde bahar.