Aslında senin içinde Hikmet
Hatta sen olmasan belki
Görülmeyecekti halktaki kıyamet
Ağa elinde maraba
Çift sürerken çiftçi diyemeyecekti derdini
Görülmeyecekti alın terleri
Ben senin parmaklarına değmedim ki
Neden yasemenler açsın
O yoğun trafikli cadde kenarı kaldırımlarda
Lamekan eline bir kulak verdimde
Yükseldi avucum kondu yüreğime
Bin ışık doldu o anda içerime
Döküldü altı bin söz dört kitap oldu
Okudu adem bildi doğruları
Gözlerimde açan gülleri solduran hırs
Kibrin ve kinin
Oysa şarkılar söyler de uçardım sana
Tüm göğsüm delik deşik olsa da
Yırtılan diyaframıma aldırmadan
Sevda şarkıları söylerdim
Bir kibrit çakıldı
Yandı odun
Doğdu âli alevler
Sıcağından eridi
Demirden dağlar
Ardında steplerden eriyen buzlar
Mumları söndü artık
Hasretin hüzne döndü
Neyini anlatayım
Mutlu günlerin
Neyini hatırlayayım
O gemi gezinirken Ortaköy'e doğru
Mavi dalgaları gördükçe anladım gönlüm yoruldu
Hiç düşünmedim sorgulamadım da kaç kişi halimi sordu
Belki de çoğu kötü şeyden bu yalnızlık beni korudu
İsim isim bilirim de sokakların yerini
Televizyon önüne yatmış bir kedi
Kaloriferin önünde diğeri
Gözün seyri hattında uzanmış sevgili
Işık parlak
Oda sıcak
Karın doymuş
Sakin ve hüzünlü bir Karadeniz Türküsü çalar
Gece kadar derin
Gece kadar uzun
Gece kadar hasretlik dolu
Yeşil yapraklar bakar gözleriyle yollara
Bembeyaz yaseminler açar o an anılar
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!