Firkat gecesi Şiiri - Can Uygun

Üç yılın hicranı çöktü dün gece sîneme
Bir sesin dokundu, yaş yürüdü çeşm-i terime
Ben seni unutmuş sanırdım, meğer aldanmışım
Adını gömmüşüm zamana, kendimi kandırmışım
Bir lahza işittim sesini, devr-i zaman durdu
Gönlümün susturduğu ne varsa birden dile geldi
Söyle ey Meryem, hangi düşte aradın beni
Hangi gecenin sükûtunda andın ismimi
Ben seni rüyalarımda görür, sabaha susardım
Uyandığım her seherde yokluğuna alışırdım
Meğer firkat yalnız benim alnıma yazılmamış
İki ayrı yürekte aynı hasret uyumuş
İkrar etmeliyim, kusurun çoğu benimdi
Bir gençlik gafleti belki, belki nefsimin hükmüydü
Şimdi dönüp maziye baksam başım eğik kalır
İnsan en çok kendi hatasının gölgesinde yanar
Ne mazeretim var ne de geçmişi değiştirecek kudretim
Yalnızca içimde dinmeyen bir nedametim
Dokuz ömrüm olsa yedisini sana adardım
Birinde kaybolur, birinde izini arardım
Sonuncusunda nasip olsa yanında kalırdım
Lâkin felek bir ömre dahi bizi sığdıramadı
Ben sana kavuşmayı değil, seni huzurla sevmeyi diledim
Kader başka yazdı, ben içimde başka söyledim
Dün gece uyudum sesinin emanetinde
Üç senedir bulamadığım sükûn vardı nefesinde
Uyandım, gördüm yazdıklarını; hakikat vurdu yüzüme
Bir rüya sandığım vuslat dokundu ömrüme
Meğer insan bazen bir gecede tamamlanmaz
Yalnızca yıllardır taşıdığı bir hasretle helâlleşir
“Başka bir hayatta” dedin, sustu içimdeki cihan
Hangi ömre saklanır bu kadar yarım kalan zaman
Sana “iyi bak kendine” demek ne müşkülmüş meğer
Bir cümleyle vedalaşır mı insan, sevdiği kadar derin bir keder
“Seviyorum” dedik, ardından sükût örttü geceyi
İkimiz de duyduk belki söylenmeyen son cümleyi
Şimdi ey Meryem, bu satırlar senden bir cevap dilemez
Ne maziyi geri çağırır ne kaderin hükmünü değiştirir
Bil ki bir zamanlar gönlümde müstesna bir yerin vardı
Yıllar sustu, hatıran sustu, sesin yine beni buldu
Seni bir yarın vaadiyle değil, dünün hürmetiyle sevdim
Ve bazı vedalar vardır ki insan kavuşmadan da ömrünce taşır