gece çökerken şehrin omuzlarına
herkes evine dönerken ben sana dönüyorum
yokluğuna yani
en kalabalık yalnızlık orası çünkü
senin kokun kalmış bazı sokaklarda
Bir gün dönecek diye bıraktım kapıyı aralık
Rüzgâr girsin dedim sesin gelir belki ardından
Geceyi bölmedim
Sabahı uyandırmadım
Adını kalbimin içinde sessizce taşıdım
Bir insanı sevmek bazen bir ömre sürgün yemektir.
Adını anınca boğazında düğümlenen şeyin aşk mı, yoksa eksik kalmış bir hayat mı olduğunu anlayamazsın.
Senin için, eski şairlerin gecelerine yaslanacak kadar ağır bir şiir yazdım.
Gittiğin bütün yolları ezberledim ben,
hangi kaldırımda yavaşladığını,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!