Mazusu Şiiri - Can Uygun

Senin gönlün dâima meshûr ve müsahhardır, mâzursun,
Gamın ne olduğunu aslâ bilmedin, mâzursun,
Ben sensiz bin gece kan yuttum,
Sen bir gece sensiz kalmadın, mâzursun.

Bir ömrü sükût ile geçirdim, mâzursun,
Her yarayı içime gömdüm, mâzursun.
Sen bir veda deyip geçtin kapımdan,
Ben o vedada ömrümü tükettim, mâzursun.

Geceler şahittir, sabahlar da bîhaber,
Her seher içimde biraz daha söner bir yer.
Sen uykunda huzur bulurken ey nigâr,
Ben yastığımda bin kere öldüm, mâzursun.

Ne senden intikam diledim, ne de beddua,
Adını anarken bile sustu içimdeki dua.
Beni kırdığın yerden büyüttü zaman,
Sen bilmedin; ben kendimden eksildim, mâzursun.

Bir vakit gözlerinde kendimi görürdüm,
Şimdi aynalara bakmaya dahi küserim.
Sen beni unuttun belki bir gecede,
Ben seni unutmak için bir ömür verdim, mâzursun.

Hicrin öyle ağırdı ki taşıyamadı göğsüm,
Dilim sustu, lâkin içimde konuştu ölüm.
Sana söyleyemediğim ne varsa biriktirdim,
Her kelâmı kalbimde kanattım, mâzursun.

Şimdi dönsen de kapım eski kapı değildir,
İçimde bıraktığın adam artık ben değildir.
Affetmek kolaymış derler; inanma,
Ben seni affederken kendimi kaybettim, mâzursun.

Ve gün gelir, adın düşer bir yabancı gibi dilime,
Ne öfke kalır içimde, ne de eski hâlim yerinde.
Ben seni sevmekten değil, senden vazgeçememekten yoruldum;
Sen hiçbir şey olmadı sanırsın…
Ben bir ömrü senden sonra yaşadım, mâzursun