Firkat Kadehi Şiiri - Kara Çocuk 3

Mahşerî bir uğultuda yarıldı zaman; gözlerin kıyam etti gözlerime,
Küllenen bağrımda bir nisan uyandı, tebessümün bana doğru yürüdü.
Tam dökülecekti ki âb-ı hayat, bu yorgun, bu çatlamış dizlerime;
Bir ağyâr gölgesi kesildi perde, doğan şafağımı duman bürüdü.
Bileğine dolanan o soğuk pençe, hangi vesveseyle kırdı yönünü?
Tam geçecekken kalbimin önünden, hangi sağır dehlizde boğdu sesini?
Bakışların "kal" diye feryat ederken, bir adım ötemde çaldı gününü;
Yutkunup kaldım o kalabalıkta, kanayan sineme gömdüm aksini.

​Sanma ki senden sonra bir başka iklime meyletti bu yorgun kervan,
Başka vatanlar yalanmış meğer; gurbet, senin olmadığın her yermiş.
Ne yabancı bir sükûtta dinlendi ruhum, ne de başka kıyıda oyalandı bir an;
Sensiz kuşandığım her zırh beyhude, sensiz geçen her mevsim hedermiş.
Ben yine bıraktığın o tenha, o vakur menzilde tuttum nöbeti,
Hangi akşamı dinlesem bozkırda, saçlarının kokusu düşer sineme.
Ne dağlar taşıyabildi içimde kopan bu sessiz, bu ağır kıyameti,
Ne de bir tabip merhem olabildi, gülüşünün çekilmesiyle kanayan yareme...

​Şimdi kapında boynu bükük bir yakarış; bağışlanmayı diliyorum ,
Kör olsun kalbimize çıkan yolları kederin, acı hiç uğramasın semtimize.
Ya Rab! Bir daha içirme bize, zehri can evini yakan o firkat kadehinden;
Yabancı fısıltıların gölgesi düşmesin, o en mahrem, o en lekesiz ahdimize.
Kır bileğindeki o eğreti zinciri, karanlık dehlizleri kendi iradenle aş,
Yalnızca titreyen mumlar şahit olsun, diz dize yaşayacağımız mesut gecelere.
Çünkü bütün iklimlerim sana mühürlü; yalnız senin vatanında diner bu savaş,
Dön ey kalbimin ceylanı, yeniden sabah olsun hasretle buğulanan pencerelere.