Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

sen,
benim güneşimdin...
ben,
senin gölgen...
sen,
yükseldikçe...

her gönül...
yaratanın bir evi dir...
eğer sen...
o eve giremiyorsan...
mekkedeki...
neye yarar...

Bugün,
Fatih caddesinde
Bisiklet yolundaydım...
Ellerimde eldivenler
Üstümde paltom
Soğukla rüzgarla ve pedallarla

sendin..
sözlerimdeki
en güzel ses uyumu...
hecelerin arasındaki tireler...!

sendin...

ey aşkım...
sendin..
beynimin...
baş köşesinde...
hep benle yaşayan...
ve de...

Boğaziçinde idim..
Koskocaman bir gemi vardı..
Üstünde martıları..
Yanında boğazın serin suları...
İçinde de yolcuları..vardı....
ve de....

kök,
toprağın içine...
sevdan yüreğime işlerdi...
özünü arar gibi...

dal,

dünya;
bir ateş topuydu...
durmadan dönüyor,
ve yavaş yavaş soğuyordu..
üstünde biriken bulutlar
yağmur olup yağınca,

Kalem bir değerdi..,
Olurdu NOKTA...
Nokta anlam kazanırdı,
Yazının sonuna KONUNCA..!

Göz bir değerdi..,

ve...
sen ki...
çok uzaklardayken bile,
kanımın taa içine işleyen! ...

ve...