Ey Gönlüm Şiiri - Huntürk Han

Ey gönlüm, yine kendine dön bu gece, Her gidişi bir kader sanma. Nice kapılar yüzüne kapandı diye Ömrünü bir eşiğin önünde bırakma. Sen ne fırtınalar gördün de devrilmedin, Bir sükût vardı, dağlardan ağır. Kimse bilmedi içindeki harbi, Sen yaralarını bile kendinden sakladın. Bazen bir şehre sığmadı kederin, Bazen kendi gölgende gurbet kaldın. Güruh-ı âlem içinde nâmın işitilmedi, Sen yine dahi nefsine bîgâne kalmadın, Şimdi mâzîye dönüp nazar etme, Her hâtıranın bir hesâbı olmaz. Bâzı insanlar ömrüne uğrar, Bâzı yaralar ömrüne nakşolur. Ey gönül, bundan böyle kendini noksân etme. Kimsenin muhabbetine muhtâc olma, ey gönül. Bir gün cümle varlık senden el çekerse, Sen yine nefsine sığın. Zîrâ insanın en uzun gurbeti, Kendi nefsinden dûr düştüğü gecedir. HUNTÜRK