Dostluk Şiiri - Huntürk Han

Dost...
İnsan bu sözü söylemeden önce,
Bir ömür düşünmeli.
Çünkü herkes, yanında yürüyene dost diyor;
Oysa yol, insanı tek başına da sınar.
Aynı yolda yürümek,
Aynı yüreği taşımak değildir.
Aynı sofraya oturmak kolaydır;
Zor olan, aynı vefada kalabilmektir.
Bazıları ekmeğini paylaşır,
Bazıları sözünü...
Bazıları da yalnızca,
İsmini kullanır.
Dostu düşmanından ayırmak kolaydır.
Asıl güç olan,
Dost bildiğin insanı,
Gerçek yüzüyle tanıyabilmektir.
Ben gördüm...
Kalabalıkların ortasında,
Yalnız kalmış adamlar gördüm.
Bir tek dosta tutunup,
Bir ömür dimdik duranlar da...
O gün anladım...
Dostluk, her gün kapını çalmak değildir.
Kapın çalınmasa da,
Adını gönlünde eksiltmemektir.
Çünkü zaman...
Kiminin yüzünü değiştirir,
Kiminin sözünü...
Kiminin de yüreğini.
İşte dost;
Zamanın değiştiremediği insandır.
Gerisi yalnızca tanıdıktır;
Selâmı vardır,
Vefası yoktur.
Ve insan...
Hayatta en büyük yanlışı,
Düşmanına güvenerek yapmaz.
Dost sandığı herkesi,
Kendisi gibi sanarak yapar.

HUNTÜRK