Evvelden Aşina Şiiri - Süleyman Özgüven

EVVELDEN AŞİNA

Bazı ruhlar evvelden aşinadır birbirine,
Daha ilk bakışta tanır insan sevdiğini.
Bir çift göz değince gözlerine,
Kalbin unuttuğu bir şarkı yeniden başlar içinde.

Sanki seni yıllardır beklemişim,
Sanki adını bilmeden adını sevmişim.
Elini hiç tutmadan sıcaklığını bilmişim,
Sesini duymadan sesine hasret çekmişim.

Sen gelince sustu içimdeki bütün yalnızlık,
Bir bahar indi yorgun gönlümün üstüne.
Ne dün kaldı aklımda, ne yarın;
Ben o an sığındım gözlerinin derinliğine.

Belki başka bir zamanda,
Başka bir ömrün kıyısında karşılaştık seninle.
Belki yarım kalmış bir sevdanın
Emanetiydi bu kavuşma bize.

Çünkü sen bana yabancı gelmedin,
Yabancı bir şehirde bulunan evim gibiydin.
Kalabalıkların içinde seni görünce
Dünyada kaybolmuşken kendimi buldum.

Bazı aşklar anlatılmaz sevgilim,
İnsan yalnızca yüreğinde taşır.
Bazı insanlar hayatımıza girmez;
Sanki yıllardır içimizde yaşar.

Sen benim bilmediğim bir hatıramsın,
Adını koyamadığım eski bir duamsın.
Belki de ruhlarımız birbirini
Bu dünyadan önce sevdi,
Biz sadece burada yeniden bulmuşuz birbirimizi.

Şimdi nereye baksam biraz sen varsın,
Rüzgârda kokun, gecede sesin…
Ve ben her gece aynı duayı ederim:
Eğer bu sevda bize evvelden yazıldıysa,
Ne olur sevgilim,
Bu defa yarım kalmasın sevdamız,