Esved Şiiri - Süleyman Özgüven

Esved

Sevdanın rengini ben sende buldum,
Adını Esved koydum.
Bir kelime sandım önce seni anlatmaya,
Meğer bir kelimeye sığmazmış
İnsanın yüreğinde büyüyen sevda.

Esved dedim sana;
Çünkü bazı sevgilerin rengi olmaz,
Onların bir derinliği olur.
Gittikçe içine çekildiğin,
Sonuna vardıkça kendini bulduğun
Sessiz bir uçurum gibi…

Ben seni orada sevdim.

Adını yüreğime yazmadım yalnız,
Yüreğimin en eski yerine bıraktım.
Öyle bir yere ki,
Ne zaman kendimi arasam
Karşıma sen çıktın.

Bir gün unutmak istesem bile
Hangi yanımdan başlayacağımı bilemedim;
Çünkü sen artık hatıram değildin,
Sen bendeki hatırlamanın kendisiydin.

İşte bu yüzden Esved…

Çünkü seni sevmek
Bir çiçeğe bakıp güzelliğini sevmek değildi.
Kökünü görmeden toprağın altında
Nereye kadar uzandığını bilemediğin
Bir sevdayı taşımaktı içimde.

Sen benim içimde
Adı konulmamış nice duanın
Son kelimesi oldun.

Kimselere anlatmadığım,
Anlatsam da eksik kalacak
Bir tarafım oldun.
Gecenin en sessiz vaktinde
İçimden geçen tek isim,
Dilim sustuğunda bile
Yüreğimde konuşan ses oldun.

Ben seni öyle sevdim, sevdiğim;
Sevmenin kolay tarafıyla değil,
İnsanın kendinden vazgeçemediği
O en derin yerinden.

Şimdi sorarlarsa bana,
Esved nedir diye…

Derim ki:

Esved, benim sana verdiğim isim değil;
Sana duyduğum sevdanın
Dilimde bulduğu isimdir.

Bir harf eksilse anlamı yarım,
Bir nefes kesilse hikayesi susacak
Bir sır gibi taşıdım seni.

Ve bil ki sevdiğim,
Ben seni yalnızca sevmedim;
Seni içimde bir ömre dönüştürdüm.

Bu yüzden ne zaman
Adını ansam,
Bir insanı çağırmış olmayacağım.

Yüreğimin en derin kapısını açacağım.

Esved diyeceğim…
Ve içimden yine sen geçeceksin.