Kaldırımların gözyaşlarını
yağmura bıraktığı vakitteyim.
Şehir göğe karışıyor,
gökyüzü sokağa.
Ben ağlamıyorum;
üstüme damlalar değil,
bir şehrin suskunluğu serpiliyor.
Lambalar suda çoğalıyor,
gece kaldırımda eriyor.
Bir damla yüzümde,
bir şehir içimde.
Yağmur dindi.
Şehir sustu.
İçimde hâlâ bir sokak
eve varmıyor.
Kayıt Tarihi : 15.09.2026 01:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!