Alıç Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Bir hoşça kal fırlatıp göğsüme,
gittin.

Mademki gittin,
yurdun orası artık.
Kal.

Dönme.
Bir an olsun düşürme beni aklına.
Seni taze baharlar,
sevdiğin alıçlar karşılasın.

Ben, ardında bıraktığın yollara
alıçların meyvesini değil,
dikenlerini serdim.

Şimdi güzel bir şeye uzanırken bile
parmaklarım önce o dikeni arıyor.

Sakın dönmeye çalışma.
Bu yolların taşına değse tenin,
kanar.

Kıyamam...

Ayak izlerin filizlenmesin.
Bu yollar artık
sana hoş gelmez.