303 Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Oda numarası 303'tü,
kapı aralıktı, temizlikçi buldu onu.

İlk çığlık koridora yayıldı,
ikinci çığlık çıkmadı — gereksizdi artık.

Dedektif geldi sabah sekizde,
kahvesi elinde, yorgun, bu işe alışmış.
Eğildi, baktı, bir şey not etmedi —
her şey zaten söylüyordu kendini.

Kurban masanın başında oturuyordu,
sanki bir şey bekliyor gibi, bekleyemez hâlde.
Önünde yarım bir bardak su,
içmemişti, ya da içemeden kalmıştı.

Parmak izi yoktu, mücadele izi yoktu,
kilit zorlanmamıştı, pencere kapalıydı.
Ya tanıdığı biriydi, ya da
kapıyı kendi açmış, içeri almıştı onu.

İkisi de aynı kapıya çıkıyordu:
bu adam son gördüğü yüze güvenmişti.

Dedektif komşuları dinledi sırayla,
herkes “sessiz adamdı” dedi, fark etmeden.
Sessiz adam lafı hep çıkar bu işlerde —
katil de sessizdir, kurban da, tanık da.
Ses çıkaranlar başka odalarda.

Bir komşu dedi ki “geçen hafta çöpünü çıkardı,”
sanki bu onu hayata bağlıyordu hâlâ.
Başka biri dedi “merdivende selam verirdi,”
dedektif yazdı, bir şey söylemedi.

303 numaralı odanın önünde bant vardı,
sarı, plastik, “suç mahalli” yazıyordu.
Komşular bantın gerisinde duruyordu,
merak mı, vicdan mı, ikisi de biraz.

Silah bulunmadı.
Bu en ağır kısımdı dosyada.

Silah olmadan cinayet olmaz dediler bazıları,
dedektif güldü, ilk kez o gün güldü.

“Her şey silahtır,” dedi, “bilen için.”

Kimse sormadı neyi kastettiğini.

O gece oturdu masasına tek başına,
303’ün fotoğraflarını sıraladı önüne.
Bardaktaki su, yarım kalmış,
aralık kapı, kilit sağlam.

Birini içeri alan adam,
son anda ne düşünmüştü acaba —
“yanılmadım” mı, yoksa
“geç” mi?

Sabah raporu yazdı, kısa tuttu:

“Kurban tanıdığı biri tarafından öldürülmüştür.
Şüpheli henüz tespit edilememiştir.
Tespit edildiğinde, bu satırlar anlamsız kalacaktır.”

Dosyayı kapattı.
Kahvesi soğumuştu.

Yeni bir tane yaptı.
İşe devam etti.